domingo, 22 de abril de 2012

OLGA NOVO Y TOMAS SEGOVIA, RECONOCIDOS

 Isto se que é unha festa en toda regra, e polo menos dous amigos magníficos xuntos, unidos polo recoñecemento publico dunhas voces poéticas diferenciadas, xenerosas, desde onde se escoitan todas as voces, todos os ecos, todos os silencios, dous tradutores do silencio das cousas que nos enchen de delicadeza e lucidez o corazón e fannos infatigables na hora de sobrevivir a tanta mediocridade, ante tanta mezquindad como a que o Poder exhibe. As dúas, a Tomas lle encantaria esta compañia, compartímolos en Ferrol. O CLUB DE LECTURA DA BIBLIOTECA DE FERROL, asi como a SEMANA SALVAXE QUE NESTA CIDADE DECIMADA, IMOS A Celebrar POR QUINTO ANO CONSECUTIVO, sentímonos orgullosos de recoñecerlles polo tacto das súas voces. Un abrazo grande e felicidades, aos tres, e a ti, Olga, compartir cunha simpatia indicible tan xusto recoñecemento.Un biko e aqui sempre che esperamos.


Riveiro Coello, Olga Novo, Martínez de Pisón y Tomás Segovia, Premios de la Crítica

Riveiro Coello, Olga Novo, Martínez de Pisón y Tomás Segovia, Premios de la Crítica

 

Los críticos literarios españoles se reunieron ayer en Segovia para fallar sus premios anuales, que en el apartado de gallego recayeron en Laura no deserto (Galaxia), de Antón Riveiro Coello, y Cráter (Toxosoutos), de Olga Novo, en las modalidades de narrativa y poesía, respectivamente. Laura no deserto es una novela larga en extensión y ambición, en la que Riveiro Coello recorre escenarios tan distantes entre sí como Barcelona, Galicia y Nueva York, para hilvanar una historia que abarca varias décadas y que recrea las vicisitudes de un grupo de personas cuyas vidas quedan marcadas por la Guerra Civil y los años posteriores. Estructurada sobre a su vez sobre cuatro libros, una de sus partes puede leerse como una obra casi independiente que se acerca al tema del holocausto judío y los campos de exterminio nazis.
Por su parte, en Cráter Olga Novo profundiza en su concepción poética basada en el espíritu libertario, el erotismo y las pasiones vitales en conjunción con un apego telúrico. Los versos que dan forma al libro, con prólogo de Carmen Blanco, nacen de distintas vivencias, como pueden ser el abandono del rural gallego o viajes a la Bretaña francesa o la ciudad italiana de Pompeya.
En lengua española el premio de narrativa fue para El día de mañana (Seix Barral), de Ignacio Martínez de Pisón, una novela que reconstruye la transformación de un emigrante en la Barcelona de la posguerra en un delator de la Brigada Social del franquismo. Contada a través de los testimonios parciales de quienes trataron al protagonista, la novela se extiende hasta los años de la transición y se enriquece con los múltiples puntos de vista e historias personales de los narradores. El día de mañana ya había recibido el premio al Libro Europeo que concede la UE y el Ciutat de Barcelona.
A Tomás Segovia el premio le ha llegado póstumamente, ya que falleció el año pasado, pocos meses después de publicar Estuario (Pre-Textos). En sus versos el escritor anticipa su propia muerte, en un tono que mezcla ironía y elegía.
En lengua catalana los distinguidos fueron Jaume Cabré, autor de Jo confesso, y Perejaume, con el poemario Pagèsiques. En euskera, Harkaitz Cano ganó el premio de narrativa Twist, mientras que en poesía el galardón fue para Aritz Gorrotxategi, autor de Hariaz Beste.
los galardonados
Premiado por su novela de largo aliento «Laura no deserto»
«Cráter», un poemario marcado por el espíritu libertario y el erotismo
En «El día de mañana» relata la vida de un delator del franquismo
Galardonado póstumamente por los poemas de «Estuario»

miércoles, 28 de marzo de 2012

Juana Corsina logra el XXIX premio de poesía Hernán Esquío que organiza la SAF

Juana Corsina logra el XXIX premio de poesía Hernán Esquío que organiza la SAF

 Saludos Juana, y enhorabuena por este reconocimiento a tu voz poetica, hecha de  lunas amasadas con bosques, y un rayo que no cesa que te cose al mar secreto de las orillas intactas.

Juana Corsina logra el XXIX premio de poesía Hernán Esquío que organiza la SAF


Diario de Ferrol-2012-03-28-017-54ecb2eb
  Redacción > Ferrol    .   La poeta Juana Corsina González Fraga (Ferrol, 1958) obtuvo el XXIX premio Hernán Esquío de poesía que organiza la SAF y que se falló bien entrada la noche del lunes. La escritora logró el galardón por su texto “El vértigo de las palabras”. Empresaria y poeta vocacional, Corsina cuenta ya en su historial con un buen número de premios conseguidos, como la XI edición de los “Xogos Florais” de Cedeira, y libros editados, como son, entre otros, “Vaguadas del pensamiento”, “Angulo muerto” o “Una mujer sabe”.
Ha participado en numerosos recitales y publicados poemas en revistas físicas o virtuales como “Palabras diversas” , “Sabor Artístico”, “Ariadna” o “Zig-zag”. Dispone de su propio espacio en internet, “Juanacorsina’s Blog”.
El jurado también concedió un accésit al poeta argentino afincado en Valladolid, Boris Rozas Bayón, licenciado en Filosofía y Letras, y que cuenta asimismo con diversos premios y libros editados, por su poema titulado  “Antistar”.
En esta ocasión dicho jurado estuvo presidido por Ricardo Díaz-Casteleiro Romero, junto con Jaime Concheiro del Río, Carlos Barcón Collazo, Francisco Vila Fuentes, Aurora Varela, José Ramón Vázquez Martínez, Manuel Vázquez Méndez, actuando de secretaria Africa Otero Beltrán, delegada de gestión de la SAF.
El próximo día 2 de abril, la SAF fallará los premios O Poeta Azul de Ferrol, el de poesía sobre la mar Brisa Marina, el de narraciones cortas Álvaro Paradela, y el de relatos de la mar, Boca de la Ría.

domingo, 25 de marzo de 2012

LEYENDO A CLARA (lunes 26 de Marzo 2012)

Este lunes, en LA BILBIOTECA MUNICIPAL, sera Clara Janés, su indomable ternura la que nos abastezca de nombres y sus voces, nos nombre el mundo, y nos lo haga respirar como si fuera el primer dia.
Con la antigüedad del presente en la lengua haremos de la estancia un coloquio donde el silencio ocupe su lugar: el aliento de cada verso.
ANTOLOGIA
runas
Ah del ladrón
que robó la blancura
y la depositó sobre los trigos
No pensó
que los cuervos
iniciarían una danza ritual
para que el sol
la bañara de sangre,
y los buitres al punto asomarían
y todo el campo
con un manto púrpura
avanzaría hacia su crucifixión.
Y Anubis enmudeció
y cerró la puerta
y en la laguna
temblaron los cipreses
Negra soy pero hermosa,
negra soy
pero no con la negrura
de los numeros oscuros
porque mi alma es transparente
cristal, vaso
para el agua de los angeles
De puro despojamiento
ha perdido incluso la idea
y la palabra.

jueves, 22 de marzo de 2012

Literatura galega, Galicia, unha terra de poetas

Literatura galega, Galicia, unha terra de poetas

ÁLVAREZ BLÁZQUEZ , Xosé María
AMADO CARBALLO , Luís
AVILÉS DE TARAMANCOS , Antón
BARRO, Teresa
BEN CHO SEY
BERNARDEZ, Francisco Luis
BLANCO AMOR , Eduardo
BLANCO TORRES , Roberto
CABANILLAS , Ramón
CASARES MOURIÑO , Carlos
CASTELAO , Alfonso Daniel RODRÍGUEZ
CASTRO , Plácido
CASTRO, Rosalía de
CELA, Camilo José
CUNQUEIRO, Álvaro
CURROS ENRÍQUEZ, Manuel
DE TORO, Suso
DIESTE , Rafael
FERNÁNDEZ VÁZQUEZ, Manrique 
FERNÁNDEZ FLOREZ , Wenceslao 
FERREIRO , Celso Emilio
FOLE , Ánxel 
FONTE , Ramiro 
LAMAS CARBAJAL , Valentín
LÓPEZ CUEVILLAS, Florentino
LUGRÍS FREIRE , Manuel
MANTEIGA , Xosé Luis
Manuel Antonio PÉREZ SÁNCHEZ
MARÍA , Manuel
MARIÑO CAROU , María
MÉNDEZ FERRÍN , Xosé Luís
MURGUÍA , Manuel
NEIRA VILAS, Xosé
NOVONEYRA, Uxío
OTERO PEDRAYO , Ramón
PENELAS , Carlos
PEREIRO, Lois
PIMENTEL , Luís
PINTOS , Xoán Manuel
PIÑEIRO , Ramón
PONDAL , Eduardo
QUIJANO , Hernán ( alcume / anónimo )
RISCO , Vicente
RIVAS , Manuel
RODRÍGUEZ CASTELAO , Alfonso Daniel
RODRÍGUEZ GONZÁLEZ , Eladio
Rosalía de CASTRO
SUÁREZ PICALLO , Ramón
TOVAR , Antón
VALLE INCLÁN, Ramón
VARELA BUXÁN , Manuel
VARELA ,  Lorenzo
VILLAR PONTE , Antón
"Xocas" : Xaquín LORENZO
 
Este espazo non pretende ser unha antoloxía, senón unha primeira achega á literatura de orixe galega. Quizáis algunha cousa estea de máis e seguramente moitísimas faltarán; o obxectivo é cobrir o dereito que ten o galego e os seus descendentes espallados polo mundo, de ter polo menos, unha mostra da súa cultura literaria herdada.
 
Estades escoitando "Nación" do disco "Unha Terra, un Pobo e unha Fala" do grupo Saraibas ( www.saraibas.com/ )
 

domingo, 18 de marzo de 2012

CORTAZAR, EL AMIGO QUE DUERME EN EL CORAZON

SARAU PARA TODOS
SARAU PARA TODOS: Julio Cortazar Toco tu boca Voz de Julio Cortazar ...
Y AQUI, SI QUE SI, UN REGALO PRIMAVERAL, YO QUE ESTOY HECHO UN PRIMAVERAS DE TANTAS Y TANTAS QUE ME SUMO Y RESTO EN ARMONICO COMPAS HACIA EL TUGURIO DE LA NADA DONDE SEGURO QUE ME TOPO CON EL ORIGEN DEL SILENCIO.
Y ya para que mas, nuestro querido amigo Cortazar, ay Cortazar, cuantos caminos sumados a las lineas de la mano, tatuandonos simepre esperanza y belleza que hacen imposible soportar la fealdad de los esbirros de la muerte, del saqueo de la miserable abundancia.

domingo, 4 de marzo de 2012

Una vez mas: CELSO EMILIO FERREIRO

Por ser su aniversario y por no dejar su poesía solapada por la voragine de los mercaderes, vamos a leer una vez mas a CELSO EMILIO FERREIRO. Su poesía nos tomo de la mano en los luminosos tiempos oscuros y nos llevaba hasta donde el miedo reculaba y ya con la lumbre encendida levantábamos nuevas barricadas sin tener en cuenta el enorme frío  que conservaba la muerte.
O LUNS 12 DE MARZAL ÁS SETE E MEDIA DO SERAN NA BIBLIOTECA MUNICIPAL



CREDO
Eu creo que iste mundo                                                            
é moi fecundo
e que hai algunhos ríos hidroeléctricos,
pero que os ventres das doridas nais
sexan montós de trigo,
nunca podrei creelo.

Creo que a lúa é aquela cousa
que está no teito da noite,
pero que o avión que pasa rum, rum,
fungando por enriba, sexa insecto,
nunca podrei creelo.

Creo que os homes pecan sete veces
por sete veces sete cada día,
creo na xeometría,
creo no átomo tan pequeniño,
pero que haxa unhos seres
capaces de leer tranquilamente os xornales
sin sentir tremer de noxo as vísceras,
nunca podrei creelo.
Cambio de tema e por exempro digo:
Elisabeth un ciclón made in U.S.A.
sementou o Caribe de cadavres
Bombas en seta, pun e tiranías,
negro linchado en Little Rock, Arkansas,
os dereitos do home en guerra fría.
Cambio de tema e verbigratia digo:
qué desgracia tan grande ser poeta,
oficio de chorar sin cobrar nada,
oficio de cuspir na mar inmensa
e de chantar pancartas no deserto.
(Poetas conformistas desta terra
­testicular emporio de esqueletes­
mentras o home loita, chora e sofre,
cantade a violeta, a margarida,
e desfollade a rosa reticente
dos vosos mínimos problemas...
decide si a todo e medraredes).
Cambio de tema pra decir etcétera,
etcétera, xa sabes, en voz baixa,
con puntos suspensivos
que ocultan as palabras prohibidas
que loitan por saírme,
que xa me están saíndo
con fórceps de xenreira e de cabreo:
hai algo que está podre en Dinamarca
e fede que alcatrea dende sempre.

Dempois entonarei un gran Tedeum
laudamus optimista pra dar gracias
ao ceo poderoso
que me labrou esí como me vedes,
pedra deixada, cousa estremecida,
canle de tempo e soño. Digo, un home.

miércoles, 8 de febrero de 2012

jueves, 2 de febrero de 2012

ALBERTO PIMENTA, NOVAS SOBRE A LIBERDADE


o dia trece de febreiro leremos ao poeta libertario ALBERTO PIMENTA, é un dos poetas vivos mais impotantes de Portugal. Atravesa parte do século XX coa súa voz izada sobre as escombrearas da mentira, sobre as ruínas do Poder. Imposible silenciar ao poeta libre como condicion da dignidade. Un home que jamas dobrouse ante a violencia do medo que o poder xestiona. Terlle entre nós é un pequeno acontecemento.
Estais todos invitados o Luns 13 de febreiro ás sete e media da tarde, como é habirual na BIBLIOTECA MUNICIPAL DE FERROL. Saúde


Alberto Pimenta (Porto, 26 de Dezembro de 1937) é um escritor, poeta e ensaísta português.
É professor convidado na Universidade Nova de Lisboa.

Destaca-se entre os autores europeus contemporâneos pelo carácter crítico e irreverente da sua obra, bem como pela diversidade dos géneros abordados: poesia, ficção, teatro, linguística, crítica, e até mesmo happenings e performances.
Pimenta foi Leitor de Português em Heidelberg, contratado pelo governo português a partir de 1960 até 1977, data em que regressa a Portugal.
O caráter insurrecto e experimental da sua obra ainda tornam Alberto Pimenta um autor controverso no meio académico português.


Poesia publicada: 1970 - O labirintodonte (Lisboa); 1971 - Os entes e os contraentes (Coimbra); 1973 - Corpos estranhos (Coimbra); 1977 - Ascensão de dez gostos à boca (Coimbra); 1980 - Jogo de pedras (Lisboa: Apia) - Antologia; 1981 - Canto nono (Lisboa); 1982 - Homilíada Joyce (in Joyciana, com Ana Hatherly, E. M. de Melo e Castro e António Aragão, Lisboa: &etc); 1983 - In modo di-verso, (Salerno: Ripostes); 1984 - Adan (Lima: Hueso número); 1984 - Read Read & Mad (Lisboa: &etc); 1986 - Metamorfoses do vídeo (José Ribeiro Editor); 1988 - The Rape (Lisboa: Fenda); 1990 - Obra quase incompleta (Lisboa: Fenda) - Poesia reunida; 1992 - Tomai, isto é o meu porco (Lisboa: Fenda); 1992 - A divina multi(co)média (Lisboa: &etc); 1993 - Santa copla carnal (Lisboa: Fenda); 1996 - A sombra do frio na parede (Porto: Edições Mortas); 1997 - Verdichtungen (Viena: Splitter); 1998 - As moscas de pégaso (Lisboa: &etc); 1998 - Ainda há muito para fazer (Lisboa: &etc); 2000 - Ode pós-moderna (Lisboa: &etc); 2001 - Grande colecção de inverno 2001-2002 (Lisboa: &etc); 2002 - Tijoleira (Lisboa: &etc); 2004 - A encomenda do silêncio (São Paulo: Odradek Editorial) - Antologia; 2005 - Marthiya de Abdel Hamid segundo Alberto Pimenta (Lisboa: &etc); 2006 - Imitação de Ovídio (Lisboa: &etc); 2007 - Indulgência plenária (Lisboa: &etc); 2007 - Planta rubra (Lisboa: &etc); 2008 - Prodigioso Acanto (Lisboa: &etc)


Ler biobibliografia pormenorizada em : Wikipédia


A. Pimenta não está na poesia para carpir males, fazer montra com o que saiba; não é a sua moeda de troca a salsugem baça e falsa da chamada cultura. Não come desse pão. Apenas poderemos esperar o inesperado – como no rifão quase pop –, o real feito por quem se expõe na arena nua e assustadora dos poemas, de outras jaulas. É alguém que se entrega em quanto tem para oferecer, em cada breve, em cada extenso pouco ou muito de si – «nós/com a boca/saboreamos/lanhos/que a nossa boca/abriu/e que nunca mais/cicatrizarão.» (p. 29)

A sua poesia vive dos atropelos de cada aspecto (seria impossível delimitar o seu escopo) da vida; no seu desconcerto, diz-nos mais sobre o podre de cada dia do que as mais puras derramadas lírico-doces elegias do nosso (des)contentamento. Em Alberto Pimenta, poesia é puro combate: contra o absurdo de viver, o absurdo radical, o tão informado, destruído mundo das palavras que se movem entre as ruínas e os cantos elevados do corpo – «sinto já/as tuas veias crescidas/do sangue que se apressa,/com um gesto do corpo todo/esperas…/ah, que eu as siga/não só com os olhos./repara como estou/preso agora/neste dobre de palavras!» (p. 16) Como podemos ler, depois de A. Pimenta, nessas tépidas águas em que navegam grande parte dos poetas de Portugal? Não há prebendas, não há prémios, não há Gallimard, nojo internáutico, náusea pós-moderna para este poeta tão pouco literário. Quanto mais perto da vida, mais longe de tudo isso. São dele estas palavras: «de todos os poetas vivos e mortos sou o menos poético por ser o mais exacto» (numa conferência intitulada A Metáfora Sinistra, em que trata o tema da masturbação, vista pela escrita).

Por que motivo, então, Ovídio? Como o poeta, nos seus Tristia, que Pimenta cita em epígrafe, há um diálogo com uma segunda pessoa – «nós somos um par de instrumentos solitários/também solidários/o nosso papel é pequeno/começa e acaba aí.» (p. 9) –, que vive dentro dos poemas (se me desculpam a frase) e que o poeta toca e chama com os seus versos. Talvez porque A. P. tenha, aqui, construído não um novelo de mitos, como Ovídio, nas Metamorfoses, mas um real que nos surge como mágico, como a face do que seja o amor – «algo em mim/caminha/ ao teu encontro» (p. 43). Talvez, ainda, porque Alberto Pimenta nos apresenta uma espécie de cosmologia que, sendo vivida no deserto de dois, se abre ao mundo que os recebe, que os lê, para se desintegrar, como o tempo. Tempo esse que, de resto, é veio essencial nestes versos, especialmente, mas não só, no segundo momento de Imitação de Ovídio. É um tempo de dentro, mas não solipsista e escavado; mas é, na verdade, interno – «este nosso futuro presente/dentro de si» (p. 25). O poema instala um tempo definitivamente não cronológico (e, contudo, como não o ser?), que corrompe, em silêncio, a lógica, o mundo, a duração «o tempo/é uma equação./nós sabemos que não». Será isso?


OUTRA PEDRIÑA:
"Portugal é "igualzinho" aos outros: tem águas territoriais, tem isso, tem aquilo, maternidades, cemitérios - e então Pimenta dá mais uma ideia para os políticos do país:

Era uma belíssima ideia juntar, fazer dos jardins das maternidades os cemitérios. Apanhava a vida em seu sentido total, não é mesmo? Os cemitérios são uns dos lugares mais agradáveis neste país para passear. São os únicos lugares limpos, são muito sossegados, são serenos.
Não tem aquela coisa que a outros portugueses incomoda tanto que é os namorados a beijarem-se. Isso é uma coisa que incomoda a muitos portugueses que é o afeto. O beijo, principalmente, se for intenso.

domingo, 29 de enero de 2012

BLAISE CENDRARS, poema de PATTI SMITH

ladies and gentleman
blaise cendrars is not dead

     by patti smith

Ladies and gentlemen
Blaise Cendrars is not dead
that rummy you buried in such
grave ceremony was his own enemy
true the right arm gone
Blaise slashed it himself
that little puff box run
run at the mouth
was jack rolling our hero
with a wicked pack of cards
But Blaise a jack dandy himself
noted the error
(all the chips were on puff boxes’ side)
and like the great Hammurabi
Blaise cut him down
right hand for that bad hand of poker
He is alive in every marked deck
every poker chip
he has a pair of slick dice
and he’ll wheel you straight to hell
and when you dial round the black market
you deal with him
yes it’s our man who drops that cigar ash
on the receiving end
yes it’s him crooning liquid music
and sonorous tin pan
through every cable line
linking every slob sister swindler
little snakesman two bit gambler
anyone
even slightly illegal and angel
has an ash in their vest pocket
and a kodak of that scoundrel
vainer now one armed crack face
than this mock hardy youth
he drags me in and out
of every photo booth
and praises in bad poetry
the polaroid sixty second snap
A fool hearty documentarian
his choppers have spun the globe
and for want of a straw hat we were trapped
knee deep in the swamps of Panama
we suffered malaria
and as a result
slaughtered 2/3 the mosquito population
of that hot hole
Christ it was a lusty battle
we were sick with laughter
and sick ourselves
runny assed and cunt with clap
hair red with crabs and lice
in our boots we rolled our own smokes
twisted up a few panama reds
and plotted the destruction of that wily insect
we danced to Vulcan our private god of flame
and sacrificed a few of those blood suckers
snapping their heads with our nails
which turned our hero slightly pale
Some years I bragged the beauty of my hands
I cried,
“I have music neath these fingernails”
and true these fists never failed
to spiel whole logs full of
literatures Roman a clef
and now it’s come to this
mosquito in fire
mosquito death hiss
Christ then it began again
the old fever and thirst
for raging fire
with torches we ran whole lengths
of those Panama fields
and as the brush caught up
I cried out in my most disgusting French
Blaze on Blaise
and that bastard burnt me with a cigarette
Like a great epic movie
we’ve reeled the world
why only six months ago
I assisted that cur in the most marvelous
hoax of the gentle midwest
Our wagon rolling in a dry bone state
Blaise posed as Louis Saucer
humble rainmaker prophet in rain boots
but when the clouds cracked
the white rain was liquor
and all of Iowa was soused with tequila
every pour sap that poured to the scene
of the great rain left drenched
to the teeth
and drunk to the teeth
Blaise curled that famous lip
and we laughed and laughed
and caused more mischief since
It was his ticklish fingers
that caused Mick the jagger
to dance like a fish
he shot lightning from the theatres
robbed the actors of their shadows
and backstage mirrors
it was his sassy diseased kiss
that laid miss universe out with the mumps
the recession? our man’s been pinballing
with the Jewish jewel thieves
feeding opium into IBM
and sparing no one the bugger
robs school children
The dirty shit still spits poetry
between his clicking spaced teeth
tracing aerial views of Greenland
land of the treacherous iceage
and fanatic hun
gold mine dreams in goat canyon
charting the gold where the moon slaps
then drunk with that special glitter
running lyrics in gold dust inks.
                                     Copyright © 1971 Patti Smith

    
Por encima de su vestido
luce el cuerpo de ella


El cuerpo de la mujer está tan repujado
como mi cráneo
Gloriosa
Si encarna con genio
El oficio de las costureras es ridículo
Al igual que el estudio de la inteligencia
Mis ojos son balanza que sopesa la
sensualidad de las mujeres

Todo lo que se derrama con ímpetu
en la profundidad
Las estrellas que penetran el cielo y
los colores
La desvisten
“Por encima de su vestido
el cuerpo de ella”
Por encima de los brazos brezos manos
lunas y pistilos cuando el agua corre
desde sus claros omóplatos por su espalda
Su vientre es un disco móvil
Dos capullos sus pechos que pasan
bajo el puente del arco iris
Vientre
Disco
Sol
Por sus muslos se deslizan
coloridos gritos perpendiculares
“Espada de San Miguel”
Las manos se tienden
Ahí está en la maleza la bestia todos los
ojos todas las fanfarrias todos los
pasos del baile Bullier
Y en la cadera
La firma del poeta

Blaise Cendrars

Blaise Cendrars

Aqui encontrareis una completa biografia y detallada relaccion de su obra literaria, asi como de sus peripecias que fecundan su vida y su obra.
"Bibliographie
Les oeuvres complètes de Blaise Cendrars sont rééditées aux Éditions Denoël.


Biografía


Los años de aprendizaje

Federico-Louis Sauser nació el 1Er septiembre de 1887 a El Chaux-de-Fonds (cantón de Neuchâtel), en una familia burguesa de origen bernesa pero francófono. Los viajes de su padre, un hombre de negocios inestable, hacen conducir a la familia a una vida ambulante, en particular, a Nápoles. Enviado en internado en Alemania, Freddy fuga. A Neuchâtel, sus padres lo inscriben a la Escuela de comercio para estudios que son poco de su gusto.
En 1904, sus malos resultados escolares lo hacen enviar en aprendizaje a Moscú y sobre todo en San Petersburgo, entonces en plena efervescencia revolucionaria. Hasta en 1907, hay en un relojero suizo. A la Biblioteca imperial, de la cual se convierte en un asiduo, un bibliotecario, R. R., fomenta a escribir. Freddy comienza a tener en cuenta sus lecturas, sus pensamientos.
Entonces habría escrito La Leyenda de Novgorode, del oro blanco y el silencio. Para hacerle una sorpresa, a R. R. el habría traducido en ruso y habría hecho imprimir a 14 ejemplares en blanco sobre papel negro. Del vivo de Cendrars, nadie nunca ha visto este libro que con todo hizo figurar en cabeza de todas sus bibliografías a partir de Secuencias (1913). Mucho dudaban de su existencia, cuando un poeta búlgaro descubre un ejemplar, en 1995, en un librero de viejo de Sofía. Desde entonces, autenticidad de esta placa es objeto de controversias, lo que enriquece la mitología del poeta de nuevos episodios.
En 1907, Freddy Sauser vuelve de nuevo a Suiza. Estudiando la medicina a la Universidad de Berna, encontró quizá Adolf Wölfli, internado al asilo del Waldau. Este esquizofrénico violento que es un dibujante de ingeniería podría ser uno de los modelos de Moravagine, la “caza mayor humana” que va a obsesionar a Cendrars como un doble durante por muchos años. En cuanto a los estudios universitarios, establecen pocas respuestas a las cuestiones que las atormentan sobre el hombre, su psiquismo, su comportamiento. Bajo la influencia de Latín místico de Remy de Gourmont, escribe sus primeros poemas: Secuencias.
Después de una corta estancia en París, da la vuelta en 1911, por algunos meses, a San Petersburgo. Hay su primer novela, Moganni Nameh quién sólo parecerá en 1922, en serial, en el estudio Las Hojas libres. Se hunde en Schopenhauer ; una fórmula de este filósofo ilumina su informe a la realidad: “el mundo es mi representación”. En adelante, la vida y la poesía serán para él barros comunicantes.

Entrada de la modernidad

Final 1911, Freddy se embarca para Nueva York dónde se une a una amiga, Féla Poznanska, a una estudiante judía polaca quien se entrevistó con en Berna. Lo casará más tarde y será la madre de sus tres niños, Odilon, Rémy y Miriam. Su estancia en los Estados Unidos le muestra la nueva vía, y sujeta a las leyes de la mecánica, la velocidad, la modernidad, en la cual el mundo se compromete. A salir de una noche de vagabundeo, redacta su primer largo poema, Las Pascuas en Nueva York, un poema fundador de la poesía moderna. Para firmarlo se inventa un seudónimo: Blaise Cendrars.
Vuelve de nuevo a París durante el verano 1912, convencido de su vocación poética. Con Emil Szittya, un escritor anarquista, se funda Los nuevos Hombres, un estudio y una casa de edición donde publica Las Pascuas, luego Secuencias, una recopilación de poemas más antiguos de inspiración decadente, se caracterizados por la influencia de Remy de Gourmont que admira como un amo. Secuencias pertenece aún más a Freddy Sauser que a Cendrars, incluso si lo firma por su seudónimo. Se vincula de amistad con personalidades artísticas y literarias: Apollinaire y los artistas de la escuela de París, Chagall, Leger, Survage, Modigliani, Csaky, Archipenko, Robert. En 1913, publica el Prosa del Transiberiano y de la pequeña Jeanne de Francia, con composiciones en colores de Sonia Delaunay-Terk . En este primer libro simultáneo, el texto y la imagen se imbrican estrechamente para crear una nueva emoción artística, que será la causa de una viva polémica. Este poema-cuadro de dos metros de altura, presentado en forma de prospecto, se reconoce hoy como una contribución principal a la historia del libro.
A la declaración de la guerra, Cendrars lanza con el escritor italiano Ricciotto Canudo una llamada a los artistas extranjeros que viven en Francia, y se compromete como voluntario en elejército francés. Pagado en el Legión extranjera, pierde su brazo derecho durante la gran ofensiva de Champaña, el 28 septiembre 1915.

El poeta de la mano izquierda

Después de un “año terrible”, el poeta manco se vuelve a poner a escribir de la mano izquierda y publica La Guerra en Luxemburgo (1916). Se naturaliza mientras tanto francés, el 16 febrero 1916. Durante el verano 1917, que pasa a Méréville (Seine-et-Oise, hoy Essonne), descubre su nueva identidad de hombre y poeta de la mano izquierda, redactando, durante su “más bonita noche de escritura”, el 1Er septiembre, El Final del mundo rodado por el Ángel N. - D. Comienza entonces un período de actividad creativo intenso colocado bajo la señal tutelar de la constelación deOrion, en que la mano derecha del poeta exilée.

Antología negra. Mitos, leyendas y cuentos africanos - (Blaise Cendrars)

Antología negra. Mitos, leyendas y cuentos africanos - (Blaise Cendrars)


LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...