ungaretti olvido rimbaud karlotti ferrin
tomas segovia beat generation maria do cebreiro carlos oroza hierro ferrandez
lorca dylan thomas chus pato anibal nu-
ñez ada salas
Eu escrevo versos ao meio-dia e a morte ao sol é uma cabeleira que passa em fios frescos sobre a minha cara de vivo Estou vivo e escrevo sol Se as minhas lágrimas e os meus dentes cantam no vazio fresco é porque aboli todas as mentiras e não sou mais que este momento puro a coincidência perfeita no acto de escrever e sol A vertigem única da verdade em riste a nulidade de todas as próximas paragens navego para o cimo tombo na claridade simples e os objectos atiram suas faces e na minha língua o sol trepida Melhor que beber vinho é mais claro ser no olhar o próprio olhar a maraviha é este espaço aberto a rua um grito a grande toalha do silêncio verde
El Día Mundial del Libro es celebrado en memoria de Mahmud Darwish
Quince ciudades de todo Oriente Medio conmemoraron el Día Mundial del Libro en memoria del poeta palestino Mahmud Darwish.
Quince ciudades de todo Oriente Medio conmemoraron el Día Mundial del Libro en memoria del poeta palestino Mahmud Darwish.
La Asociación de Educación Sin Fronteras de Sudán celebró el evento en 11 ciudades de todo el país, mientras también se celebraron eventos similares en las capitales de Egipto y Omán, así como en Dubai (Emiratos Árabes Unidos) y Jerusalén.
La novelista sudanesa Sara Al-Jake dijo en Jartum: “El Día Mundial del Libro reúne a escritores y lectores en un mismo punto; donde los escritores leen sus libros frente a la audiencia y luego se producen interesantes debates”.
“Este evento anima a las generaciones jóvenes a leer y ser críticos, de forma que allanen el camino para que los nuevos escritores surjan en la escena cultural de Sudán”, agregó.
Víctor M. Díez nació en León en 1968. Poeta, actor.
Realizó estudios de Psicología y Filosofía en la Universidad de Salamanca. Ha trabajado como programador informático, camarero, gestor cultural, redactor, castañero, actor…
Es autor de los poemarios Evaporado va(Ed. Provincia, León. 1996) finalista de la XII Bienal de Poesía «Provincia de León»; Cordura Abajo (Junta de Castilla y León, Valladolid. 1996) Premio Letras Jóvenes; Circo Varado (Nómadas, Oviedo. 1999); Oído en Tierra (De la luna libros, Mérida. 2000) VI Premio «Ciudad de Mérida» de Poesía; Voz fuera de campo(Icaria, Barcelona. 2004); Ser no representable (De la luna libros, Mérida. 2004); Todo espera un fuego (Antología 1989-2008; Ed. Provincia, León. 2010), Funeral Celeste (Ed. Eolas, León. 2011), Escrito Sonámbulo (Ed. Amargord, Madrid. 2013), Discurso privado (Ed. Eolas, León 2014) Maldito baile obligatorio (Antología del autor. Ed. Liliputienses, Plasencia. 2016) y Todo lo zurdo (Varasek ediciones. Madrid. 2016).
Además ha sido incluido en las antologías y recopilaciones. Ha firmado, guías de viajes, catálogos de pintura y libros de encargo como XXV años de Teatro Corsario (Junta de Castilla y León, Valladolid. 2007) y Decir casa -antología poética sobre el hecho de habitar- (Trenzametal Edita, Zamora. 2008). Ha sido responsable de ciclos poéticos como Alzado de la ruina (Salamanca, 1996), Pequeñas cosas para el agua (León, 2001), Cuatro Cuartetos (León 2007-2009), Un golpe de dados (León, 2010), Roma en el espejo (León 2013, 2014), Nombrando el porvenir/Encruijada de poetas (MUSAC, León 2014, 2015) y Laboratorio poético (Ayto León 2014, 2015).
Colaborador habitual de revistas literarias y prensa diaria, trabajó para la Semana Internacional de Cine de Valladolid, como redactor de su revista oficial SEMINCI, durante ocho ediciones. Ha coordinado varios Talleres de Escritura Creativa para institutos, centros cívicos, universidades (León, Duke) y el Ayuntamiento de León.
Como poeta de acción ha colaborado en la última década con músicos improvisadores en diferentes proyectos. Actualmente recorre escenarios nacionales e internacionales con las agrupaciones Sin Red y Morse. Actor de teatro y cine, está inmerso en varios proyectos escénicos y audiovisuales.
Responsable de la organización o comisario
de los ciclos de lecturas poéticas
y actividades culturales:
«Alzado de la ruina» (Salamanca 1996), Ayuntamiento de Salamanca.
«Pequeñas cosas para el agua» (León 2001), C.C.A.N./ Ayuntamiento de León.
«Cuatro cuartetos» (León 2007-2009), para la Biblioteca Pública de León.
«Un golpe de dados» (León, 2010), Ayuntamiento de León.
«Roma en el espejo. Subterráneo de cultura» (León 2013-2017) Ayuntamiento de León.
«Laboratorio poético» (León 2014-2017). Ayuntamiento de León.
«Nombrando el porvenir/encrucijada de poetas»(León 2014, 2015) MUSAC (Museo de Arte contemporáneo de Castilla y León).
«Programación FERECOR» (2015, 2016).
Semana de Poesía Salvaxe de Ferrol (2007 a 2017)
I Encuentro de poetas latinoamericanos. Canción de las orillas (2017)
También del I Festival Internacional Gaudí de Improvisación (I M P R O/GAUDÍ. León 2002); de las Jornadas “A vueltas con la improvisación” (León 2003) Eventos financiados por instituciones públicas. Y de las Ediciones VII y VIII del Festival Internacional de Improvisación Hurta Cordel (La Casa Encendida, Madrid 2003, 2004).
Ha participado en más de un centenar de recitales, conferencias, performances, mesas redondas y talleres por todo el Estado.
Eugenio de Andrade fue el suudónimo del poeta portugués José Fontinhas, nacido en Póvoa de Atalaya, Beira Baixa, el 19 de enero de 1923. Eugenio se educó en Lisboa y después de prestar el servicio militar, trabajó como inspector del Servicio Médico-Social. A partir de 1940 se dedicó por completo a la poesía, alcanzando gran notoriedad con la publicación de sus obras. Algunos de sus libros más conocidos son: Las Manos y los Frutos (1948), Amantes Sin Dinero (1950), Materia Solar (1986) y La Sal de la Lengua (1999). También es reconocido como un gran traductor. Esta conciderado junto a Fernando Pessoa como una de las grandes voces de la poesía en portugués. Falleció el 13 de junio de 2005 a la edad de 82 años.
O LUNS, OITO DE XUÑO, AS SETE E MEDIA DA TARDE, NA BIBLIOTECA CENTRAL DE FERROL TODOS E TODAS ESTADES INVITADAS, ASISTIDE, E TANTAS GARZAS, PERDÓN, GRAZAS.
NESTA SEGUNDA-FEIRA, 18, LEREMOS POEMAS DE RICARDO CARVALHO CALERO, UM DOS GRANDES CRIADORES, PENSADOR EXCEPCIONAL, LINGÜISTA COMPROMETIDO COM NOSSA LÍNGUA.
Às SETE E meia DA TARDE, NA BIBLIOTECA CENTRAL DE FERROL, NA PRAÇA DE ESPANHA, ESPERAMOS-VOS A TODOS E TODAS, COMO SEMPRE SEM TRAMITES QUE NÃO SEJAM Os DO AMOR À POESIA MAS IN CONSUMIBLE.
Ricardo Carvalho Calero (Ferrol, 1910 - Compostela, 1990), grande vulto da cultura galega do século XX, foi, segundo a filha Maria Vitória, de «vida densa e austera, dedicada a trabalhar pela Galiza e a sua cultura». O pensamento crítico e a defesa do reintegracionismo fizeram com que, durante bastantes anos da sua vida e mesmo posteriormente, o isolacionismo dominante na cultura e na política da Comunidad Autónoma de Galicia o submetesse ao ostracismo, não só injustificado, mas aberrante até.
Acabado o Bacharelado, matriculou-se na universidade compostelana no curso de Direito e participou dos movimentos de resistência estudantil à ditadura de Primo de Rivera, até chegar a ser presidente da Federación Universitaria Escolar (FUE). Lá relacionou-se com o Seminário de Estudos Galegos. É de então que arranca o seu compromisso com a cultura e língua da Galiza.
Em 1931, acabados com brilhantez os estudos de Direito, publicou na editora Nós, de Ângelo Casal, o poemário Vieiros e em 1934, O siléncio axionllado (1934). Também em 1931, cofundador do Partido Galeguista, integrou, junto de Daniel Castelão, Alexandre Bóveda, Lugris Freire, Paz Andrade e Tobio Fernândez, o Conselho Assessor. Com Luís Tobio elaborou o Anteprojecto de Estatuto de Autonomia para Galiza, de concepção federalista.
A guerra civil (1936-39) surpreendeu Carvalho em Madrid, no concurso para catedrático de liceu. Ali coincidiu com a delegação galega, que, presidida por Castelão, apresentou nas Cortes os resultados oficiais do referendo estatutário. Incorporado ao exército republicano, como oficial, lutou em Valência e Andaluzia, onde foi detido. Em 1939, terminada a guerra, foi julgado e condenado por separatista a cadeia perpétua, afinal reduzida a doze anos e um dia de prisão maior. A guerra, o triunfo dos sublevados reduziu ao nada o esforço de reconstrução nacional da Galiza, em que Ricardo Carvalho Calero participara ativamente.
Já em 1941 a Ferrol e impedido de exercer, dedicou-se ao ensino particular. Das lembranças daquele tempo nutre-se o seu romance Scórpio (1987).
Em 1950 deslocou-se a Lugo, já como professor e diretor do Colégio Fingói. É também desde esse ano que colaborou no projeto cultural galeguizador da editora Galáxia.
Em 1951 publicou A Gente da Barreira, primeiro prémio da editora Bibliófilos Gallegos. Em 1954, doutorou-se em Madrid com a tese Aportaciones fundamentales a la literatura gallega contemporánea.
Em 1958 ingressou na Academia Galega com o discurso Contribuiçom ao estudo das fontes literárias de Rosalia
Em 1963 publicou a História da Literatura Galega Contemporânea, obra básica da crítica literária galega.
Em 1964-65 incorporou-se como professor interino de Língua e Literatura Galegas na Universidade de Compostela, onde acabaria sendo, por oposição, o primeiro catedrático de Língüística e Literatura Galega.
Em 1966 apareceu a primeira ediçom da sua Gramática elemental del gallego común, que representou na cultura galega um acontecimento de enorme transcendência.
Em 1977, ao morrer Sebastiám Martinez Risco, foi proposto (e recusou) para ser presidente da RAG. Nesses anos começou de compilar a sua obra: Sobre língua e literatura galega (1971); Estudos Rosalianos: aspectos da vida e obra de Rosalia de Castro (1979); e Libros e Autores Galegos I (1979).
Em 1979 presidiu a Comissom de Lingüística da Xunta Preautonómica, que elaborou umhas Normas Ortográficas do Idioma Galego, destinadas ao ensino e à administração, que na realidade por pressão do bloco isolacionista não chegaram a ser praticadas. Já Carvalho daquela optara pela corrente reintegracionista, na sequência do nacionalismo histórico. Com a tomada da RAG pelo ILG foi marginalizado e mesmo caluniado desde as novas instituições.
Em 1980 reformou-se da função docente e intensificou a atividade literária. Foi nomeado membro ordinário da Academia das Ciências de Lisboa, membro de honra da Associaçom Galega da Língua, das Irmandades da Fala da Galiza e Portugal e também da Associación de Escritores em Lingua Galega.
Nomeado Filho Predileto de Ferrol em 7 de janeiro de 1990, pouco tempo depois, em 25 de março, faleceu em Santiago de Compostela.
*****************
À homenagem no centenário do seu nascimento estão abertas a participação de qualquer pessoa e entidade. Para participar diretamente envie-se um correio electrónico desde a Seção "Contato".
CronologiaPDFPrintE-mail
Por Ernesto Vázquez Souza
1910
30 de outubro, nasce, na casa número 51º da Rua de São Francisco, no bairro de Ferrol Velho, Ricardo Carvalho Calero (RICARDO Leopoldo Ángel José Gerardo CARBALLO CALERO), o maior dos cinco irmãos nados do matrimónio entre Gabriel Ricardo Carballo Naya e Mª Dolores Calero Beltrán
1919
Morre Dolores Carballo Beltrán, com quem Carvalho aprendera as primeiras letras.
1920
O seu pai casa por segunda vez com uma irmã da falecida Elvira Calero Beltrán, madrinha de Carvalho, viúva, que vivia com a família; morrerá ao tentar dar à luz um ano depois.
1921-24
Leitor apaixonado, estuda no colégio "Sagrado Corazón de Jesús", perto da nova casa familiar, na Rua Real, dirigido pelo professor-escritor regionalista, Manuel Comellas Coimbra, com que se inicia no estudo dos clássicos, a "Preceptiva" e a "Retórica"
Prepara por livre o bacharelato, examina-se na Crunha no Eusebio da Guarda e começam as suas primeiras experiências literárias.
Na revista ferrolana Maruxa, assinaria com o pseudónimo "Ilex". Mais tarde publicará na revista Vida Gallega e no local El Correo Gallego.
Read more...
BiografiaPDFPrintE-mail
Por Martinho Montero-Santalha
Ricardo Carvalho Calero nasce a 30 de Outubro de 1910 na rua de S. Francisco, na casa nº 51 e no bairro máis antigo de Ferrol, assi reconhecido polo nome de Ferrol-Velho.
Seus pais eram Maria Dolores Calero Beltrám e Gabriel Ricardo Carvalho Naia. Ricardo é o mais velho de seis irmaos, dos quais dous morrem na infáncia.
Despois dos primeiros estudos numha escola da rua Madalena, estuda no Colégio "Sagrado Coraçom de Jesus", que dirige o escritor Manuel Comelhas Coimbra, autor da obra dramática Pilara ou grandezas dos humildes, com quem inicia os seus estudos de latim, e prepara por livre os seus estudos de Bacharelato.
Iste Luns, 2 de xuño, as sete e media temos unha nova, e última cita ata despoies do vrao no CLUB DE POESÍA, na Biblioteca Central de Ferrol.
Daremos lectura a poemas dos poetas que en este ano hemos frecuentado. Fernando Naveiras pondralle música a poemas señalados e o COMANDO CJ fara unha posta en escena PICTORICO POETICA.
TRATASE DUNHA PERFORMACE PICTÓRICO-POETICA na que mezclanse relato curto en prosa poética e verso. COMANDO CJ Se trata de una performance pictórico-poética en la que se entremezcla relato corto en prosa poética y verso. COMANDO CJ