lunes, 28 de mayo de 2012

ADONIS, nuestro poeta para el primer lunes de JUnio

ADONIS EN ESPAÑOL
Adonis nació en el norte de Siria, en una familia alauí. Durante su infancia trabajó en el campo, pero ya en aquella época su padre le recitaba poesías, que le hacía memorizar. Adonis pronto mostró facilidad para la composición, y en 1947, con 17 años, tuvo la oportunidad de recitar un poema delante del presidente sirio Shukri al-Kuwatli; esto supuso su ingreso en una escuela de Latakia y después en la Universidad de Damasco, donde se licenció en Filosofía en 1954.
Pese a lo que se ha afirmado, el seudónimo de «Adonis» no se lo impuso el líder del nacionalismo sirio, Antun Saadeh, sino que fue el propio Ali Ahmad quien lo eligió tras haber visto sus obras rechazadas en varias revistas bajo su nombre real. En 1955, Said estuvo preso durante seis meses por ser miembro del Partido Social Nacionalista Sirio. Tras su liberación, se instaló en Beirut, donde fundó, junto con el también poeta Yusuf al-Khal, la revista Shi'r (‘poesía’). A partir de este momento, Adonis abandonó el nacionalismo sirio, para abrazar el panarabismo, al tiempo que renunciaba a buena parte de la carga política en sus obras.
Said recibió una beca para estudiar en París entre 1960 y 1961. Entre 1970 y 1985 fue catedrático de literatura árabe en la Universidad del Líbano. En 1976, fue nombrado profesor invitado en la Universidad de Damasco. En 1980, emigró a París para escapar de la Guerra Civil Libanesa, y durante unos años fue profesor de árabe en la Universidad de la Sorbona.[cita requerida]

FRAGMANTO DE EPITAFIO PARA NUEVA YORK


Epitafio para Nueva York



I



Hasta ahora hemos dibujado la Tierra como una pera.
                                            Es decir como un pecho.
Pero entre el pecho y la Tierra
no hay más que un artificio de ingeniería:
                                               NUEVA YORK,
cultura con cuatro pies. Cada distrito es un crimen
y un camino hacia el crimen. En la distancia
entre uno y otro, el lamento de los ahogados.

NUEVA YORK,
mujer, estatua de mujer
que alza en una mano un harapo llamado libertad,
una hoja de papel que llamamos historia,
mientras con la otra estrangula a una niña
cuyo nombre es Tierra.

NUEVA YORK,
cuerpo color de asfalto. Cinturón húmedo le ciñe las caderas,
            ventana cerrada su rostro... Me dije: Walt Whitman
            podrá abrirla –“Yo pronuncio la palabra prístina”–.
            Pero esa palabra no la oye más que un dios que no
            ha vuelto en lugar del poeta. Los encarcelados, los
            esclavos, los desesperados, los ladrones, los enfermos
            salen a borbotones de su garganta sin canal ni
            boca. Grité: ¡Puente de Brooklyn! Pero ése es el
            puente que une a Whitman con Wall Street, a la hoja
            de hierba con el papel del dólar...

NUEVA YORK / HARLEM
¿Quién viene en guillotina de seda, quién va en ataúd a lo
            largo del Hudson? ¡Derrámate, temporal del llanto!
            ¡Estrecháos, cosas del dolor! Rosas, jazmines, lo
            azul, lo amarillo y la luz afilan sus agujas y en la
            punzada nace el sol. ¿Ardiste, ay, herida oculta entre
            muslo y muslo? ¿Llegó a ti el ave de la muerte y
            escuchaste el último estertor? Una soga y el cuello
            trenzan la tristeza. En la sangre, la hiel del tiempo...

NUEVA YORK / MADISON / PARK AVENUE / HARLEM
El ocio imita al trabajo, el trabajo imita al ocio. Los corazones
            están hinchados como esponjas y las manos, llenas
            de aire como cañas. De los cubos de basura y las
            máscaras del Empire State, el tiempo levanta olores
            que se prenden de latas de conserva, latas:
                        No es ciega la mirada, sino el rostro.
                        No son yermas las palabras, sino la lengua.
NUEVA YORK / WALL STREET / 125 STREET / 5th AVENUE
Un espectro en forma de Medusa se alza entre hombro y
hombro. Mercado de esclavos de todos los sexos.
Los hombres viven como plantas de invernadero.
Miserables, invisibles penetran como el polvo en la
trama del espacio, víctimas de la sífilis:
            El sol es un cortejo fúnebre.
            El día es un atabal negro.





II



Aquí,
en la cara musgosa de la roca del mundo
no me han visto más que un negro al que iban a matar
y un pájaro que iba a morir.
Pensé:
Toda planta que habita un tiesto rojo crece,
mas yo me alejo del umbral.
Y leí:
Que las ratas en Beirut y en otras partes
se pasean burlonas por la seda de la Casa Blanca,
se arman con el papel de los documentos,
roen a la humanidad.
Que los cerdos que aún quedan en el huerto del alfabeto
hollan la poesía.

Y vi,
dondequiera que estuve:
Pittsburgh (International Poetry Forum);
John Hopkins (Washington); Harvard
(Cambridge, Boston); Ann Arbor (Michigan,
Detroit); Club de la Prensa Extranjera,
Círculo Árabe en la Sede de la O.N.U.
(Nueva York); Princeton, Temple (Filadelfia)

Vi
el mapa árabe como un caballo que golpea pesadamente el
suelo con sus cascos. Con alforjas que cuelgan como
el tiempo sobre la tumba o sobre la tiniebla más sombría,
sobre el fuego apagado o sobre el fuego que se
apaga. Mapa que descubre la alquimia de la otra dimensión
en Kirkuk y El Zahrán, en todo lo que hay
tras esas fortalezas de la Afro-Asia árabe. Ya madura el
tiempo en nuestras manos. ¡Ah!, preparamos la Tercera
Guerra y organizamos el Primer Departamento y el Segundo
y el Tercero y el Cuarto, para asegurarnos de que:
1. En aquel distrito hay un recital de jazz.
2. En esta casa hay un individuo que no tiene más que
    tinta.
3. En ese árbol canta un pájaro.
Y para advertir que:
            1. El espacio se doblega con la reja y con el muro.
2. El tiempo se doblega con la soga y con el látigo.
3. El Orden que construye el mundo es el que comienza
    con el asesinato del hermano.
4. El sol y la luna son dos monedas que fulguran bajo
el trono del Sultán.

Y vi
nombres árabes en la anchura de la tierra más convexa que
el ojo, nombres árabes que brillan como una estrella
fugaz “que no tienen progenitores y sus pasos son sus
raíces...”

Aquí
en la cara musgosa de la roca del mundo, sé y acepto. Recuerdo
una planta que llamo vida o pueblo mío,
muerte o pueblo mío –Aire helado como las sábanas,
rostro que mata el juego, ojo que ahuyenta la luz–.
¡Y soy el primero en lanzarme contra ti, ah, pueblo
mío!
      Bajo a tu infierno y grito:
      ¡Verteré sobre ti un elixir ponzoñoso
      y te daré larga vida!

Y confieso: Nueva York, tienes en mi país la tienda y el
lecho, la silla y la cabeza. Y todas las cosas a la
venta: el día y la noche, la piedra de La Meca y el
agua del Tigris. Pero advierto: a pesar de ello, jadeas
exhausta en tu intento de vencer en Palestina, en Hanoi,
en el Norte y en el Sur, en el Este y en el Oeste,
a hombres que no tienen más historia que el fuego.

Y digo: Desde Juan el Bautista, cada uno de nosotros lleva
            su cabeza cortada en un plato y espera su segundo
            nacimiento.





III



¡Desmoronáos, estatuas de la libertad! ¡Ah, alfileres clavados
en el pecho con una ciencia que imita la sabiduría de
las rosas! El viento sopla otra vez desde el Oriente y
arranca la loma de las tiendas y los rascacielos. Y
hay dos alas que escriben:
            Un nuevo alfabeto se alza en los montes de
                        Occidente.
            Y el sol nace de un árbol del jardín de Jerusalén.

Así enciendo mi llama. Comienzo de nuevo, moldeo y defino:
            Nueva York,
mujer de paja cuyo lecho se mece en el vacío.
Ya el techo se quiebra: cada palabra es el signo de
            una caída,
cada vocal es un pico o una pala.
Y a derecha e izquierda hay cuerpos que quieren
            cambiar el amor,
la vista, el oído, el olfato, el tacto.
Y para ello abren el tiempo como si derribaran
            una puerta
y en las horas restantes improvisan el sexo,
la poesía, la moral, la sed, la palabra,
el silencio.
Y destierran por siempre los cerrojos.

Incito a Beirut y a sus ciudades hermanas
            a que salten del lecho y cierren tras ellas las puertas
del recuerdo. Que se acerquen,
que se prendan a mis poemas y cuelguen el azadón
en el portillo del huerto, las flores en la ventana.
¡Consúmete en el fuego, historia de los cerrojos!

Dije: incito a Beirut.
– “Busca la acción. La palabra ha muerto”, dicen otros.
La palabra ha muerto porque vuestras lenguas abandonaron
la costumbre de la voz por la costumbre del gesto.
¿La palabra? ¿Queréis descubrir su fuego? Entonces,
escribid. Digo que escribáis; no digo que gesticuléis,
no digo que copiéis. Escribid. Del Atlántico al Golfo
Árabe no oigo una voz, no leo una palabra. Oigo
sólo un recuento de votos. Por eso no veo a nadie
que vaya derramando fuego.

La palabra es la más ligera de las cosas y lleva en sí todas
las cosas. La acción es un lugar, un instante. La palabra
es todos los lugares, todo el tiempo. La palabra
–la palma de la mano–, el sueño:
      ¡Te hallaré, oh fuego, protector mío!
      ¡Te hallaré, oh poesía!

Incito a Beirut. Ella me viste a mí y yo la visto a ella.
Galopamos como el rayo y preguntamos: ¿Quién lee,
quién ve algo aquí? Los Phantom de Dayyán y el
petróleo corren a su morada. Mao no se equivocó
–verdad de Dios–: “Las armas son un factor muy
      importante en la guerra, pero no el decisivo. El
      factor decisivo es el hombre, no las armas”. Y
      aquí no hay victoria ni derrota definitivas.

Repetí, al modo árabe, esta sentencia en Wall Street, donde
corren desde sus fuentes lejanas ríos de todos los
colores. Y entre ellos vi a los ríos árabes llevando
millones de cadáveres, víctimas y ofrendas al Gran
Ídolo. Al bordear el Chrysler Building para volver a
las fuentes, ríen entre las víctimas estrepitosamente
los marineros.

Así enciendo mi llama.
Habitemos el clamor negro
para llenar nuestros pulmones con el aire de la historia.
Alcémonos en los ojos negros, cercados como tumbas,
para vencer al eclipse.
Viajemos en la cabeza negra
para escoltar al sol que llega.


domingo, 20 de mayo de 2012

CELEBRANDO OS DIAS DA NOSA LINGUA








agora o vento trátate coma un leproso
arráncate de ti
e veste de mañá cedo
sen aquela parte tan túa
que á alba acollía o descanso das andoriñas.

pasou a primavera concentrada
no seu traballoso anoar de brotes
marcando con cruz vermella as portas de todo o que florecería
salve regina
e antes de irse
miroute con compaixón baixou a vista e choveu o seu último ballón
o que dá a cada flor o seu perfecto estilo
salve regina salve.



atemorízate a sombra que xa non tés?
o sol busca os teus ángulos antigos
de verdade intenta

pero xa chegou ese día
en que a túa cortiza espectral
ve os nenos do pasado xogando nas túas pólas
xa te quedaches frío meu rei
entraches na palidez
e a morte é un monocromo irreversible a ausencia de toda color.

si
a ti
atemorízate a sombra que xa non tés.


a gravidade mantente en pé por pena
pon as súas maus por baixo da túa raíz
humildemente
foi ela quen viu
os miles de formigas no seu éxodo o insecto crepuscular
dicíndoche adeus
emocionado.

a gravidade ponche
as súas maus por baixo.


aínda has de tardar
en comprender
qué é o que che pasa.
oes cada vez máis lonxe o tuntún do corazón do grilo
a carne perturbada da cadela en cío o rosado olor da zorra
e xa case non percibes ese intre de tal temor
que todo ten antes de abrir o día
pregúntaste
interrogas a madeira
as vetas que naceron antes despois os teus inxertos
apelas ós teus círculos que gardan en segredo a túa idade

miras
desesperado o pequeno berce que foi feito cunha parte de ti
suplicas
e suplicas
pouco importa
xa ves
ninguén responde.


acaso o único que sentes
é que te estás facendo exterior a ti.
con qué aflición
se alongan os teus brazos decrépitos
que non esperan nada
es unha catedral
es unha catedral
sentenciada pola esclerose.



a neve doéche se cae

manca ata a tardiña que pode pasar pensando nas súas cousas
pode ferirte o espirro da fécula
e ser unha tortura
o pestanexo dun astro e o peor o peor sen dúbida
o abrazo mortal dun neno que che rodea o tronco cos seus braciños.

a neve volveuse en verdade
un peso
insoportable.


non se aparta de ti este cáliz
o inverno ensáñase contigo todos o vemos
introducir coitelas de xeada nas túas cicatrices.

con paciencia
agardou
ano
tras
ano
a verte así
estás
tan
bil
que
case
non
es
tás
.
.
.
abátese sobre ti
non te deixa refolegar baixo o seu zarpazo
a Aguia Imperial do frío
que alardea das inclemencias do seu espírito.
é a maldita estación do odio
que cumpre
a súa palabra
e o seu ciclo.


o paxaro que fixo en ti o seu niño
xa ve partir as súas crías medradas
é o efecto migratorio de calquera alma madura.
tamén da túa.
amén.


o carballo mide
desde sempre
a súa sombra
o seu esplendor comparándose contigo
hoxe
lanza unha landra ó outro lado do abismo
o trazado infinito da curva
en memoria túa.


o nome do meu primeiro amor escrito a navalladas sobre ti
e a túa pel
sentimental
a única que entendeu que aquelas letras rudimentarias
eran un alfabeto sagrado.
amén.


non se deixa abstraer a túa imaxe
no bosque a túa misericordia move as copas coma un vento lixeiro
non es símbolo de nada que non sexas ti
árbore soa pobre pequena bestia
que fas ulular a terra e a min
amén amén dinos quén somos.


qué absorto estás
mentres a peste
acaba de roer a última folla
do teu credo caducifolio
e eu só non rezo ante ti porque non rezo ante nada.


pero a noite é capaz de expirar por ti.
tantas veces deixou o seu sono colgado dunha galla
mentres facía os seus traballos escurecendo a herba
tantas veces viches cómo remexía coas súas maus suxas
o subconsciente dos homes
tantas
que a noite non aguanta sen ti
e o seu amor inconfesado
é capaz de tirarse ó día por un barranco
a noite diche amén e chora sobre o meu ombro
como a primeira viúva da historia vestida toda de loito.


é o destino de todos un brazado de leña?
a pira ritual que purifica antigas dores?
o alimento do lume
a calcinación do rancor
e á fin un pó lixeiro
suspendido do ar
ó que só se lle concede o raciocinio xusto
pra obedecer o vento e saber gardar
as súas partículas
coma un rabaño tan dócil.


dígoche amén e a orde de corazón para que partas
e non mires atrás onde quedan á vista as túas raíces
e todo o teu ser seco dígoche amén tamén a pedra gra cho di
e a ánima que busca o grao de ouro na tulla do trigo amén
dígocho a ti
amén
tamén a min mo digo
no rictus que me ha ver morta
un día pola mañá calquera
xusto por onde empeza o mundo a chover
a aira natal de todos
os que se van contigo
dígoche a ti amén
tamén
a min
mo digo.

jueves, 10 de mayo de 2012

Valentín Paz Andrade

Valentín Paz Andrade
Valentín Paz Andrade naceu o 23 de abril de 1898 en Lérez (Pontevedra) e morreu en Vigo o 19 de maio de 1987. Está enterrado no seu Lérez natal. Escolarizouse en Pontevedra e posteriormente estudiou a carreira de Dereito en Santiago. foi sempre membro activo da vida universitaria. Nos seus tempos de estudiante inicia a súa aproximación ó galeguismo, guiado nos seus postulados teóricos polo feito que supuxo a creación das Irmandades da fala.
Aínda moi xove, Paz Andrade, evidencia un especial talento periodístico. Colabora en diferentes revistas como Grial, Outeiro ou O Ensino. Nos seus artigos aborda temas de lingua e literatura, dedicándolle unha especial atención á figura de Castelao, ó que coñece nesa época.
Foi mobilizado polo Desastre de Annual e enviado a África. Posteriormente, debido a unha infección, é evacuado á península e declarado inútil para o exército.
A partir de 1921 exerce de avogado en Vigo. Entre 1922 e 1926 dirixe nesta cidade o xornal Galicia, unha alternativa liberal e democrática que aglutinaba destacadas personalidades da vida e a cultura galegas, entre elas a Castelao, quen aportaba os seus debuxos e as súas caricaturas. En 1924 pasa dous meses na cadea de Vigo, por dous artigos que publicara. En 1957 volve outro mes á cadea. O xornal Galicia, co que xurdiu a gran escola de caricaturistas galegos, foi pechado pola dictadura de Primo de Rivera.
Milita no Partido Galeguista, na formación do cal participa. En 1931 preséntase con Castelao e Cabanillas ás cortes constituíntes, non saíndo elexido por unha diferencia de poucos votos. En 1934 é nomeado Secretario do Partido Galeguista, en substitución de Castelao, que fora desterrado a Badaxoz. En 1936 colabora na campaña polo Estatuto de Galicia. Nesta época asesoraba como avogado ás asociacións de armadores pesqueiros. Sofre dous atentados, o primeiro en Vigo, o segundo en Verín, onde fora desterrado logo do alzamento franquista. Trasládano despois á Serra de Queixa e Pobra de Trives, onde coñece a Pilar, coa que casa en 1939. Anos máis tarde regresa a Vigo, sen que ninguén lle comunicase o fin do seu desterro.
En 1940 nace o seu fillo Alfonso. Mantén contactos cos republicanos e despois da morte de Castelao en 1950 relaciónase cos emigrantes e exiliados galegos en Arxentina e intensifica a súa relación co mundo da pesca e a súa colaboración coa FAO. En 1976 e 1977, despois da morte do Dictador, representa a Galicia na "Comisión dos dez", que negociou a transición co goberno español presidido por Adolfo Suárez, e nas eleccións democráticas que teñen lugar ese último ano foi elexido senador por Pontevedra dentro das listas da Candidatura Democrática Galega. En 1978 pronuncia o discurso de ingreso na Real Academia Galega, da que é membro desde 1964.
Valentín Paz Andrade, xa desde moi cedo, demostrou unha viva preocupación polos temas pesqueiros e pola máis xeral problemática socioeconómica de Galicia. Impulsor de Pescanova, empresa da que foi vicepresidente, e técnico da FAO, foi o primeiro especialista español proposto por esta organización das Nacións Unidas para misións internacionais en Hispanoamérica. Tamén, dentro deste eido, dirixiu a revista de economía e tecnoloxía Industrias pesqueras e é o autor do primeiro tratado sobre Principios de economía pesquera, editado pola FAO. Destaca tamén a súa faceta de conferenciante e participante en numerosos congresos internacionais da ONU sobre agricultura e alimentación.
Poeta da Xeración de 1925, iníciase na literatura en 1921 coa publicación da novela Soldado da morte. En 1955 aborda o eido da poesía con Pranto matricial, no que evoca a morte de Castelao. Continuará esa liña en Sementeira do vento (1968), libro no que canta á paisaxe, ás xentes, ó exilio e ós poetas galegos. Cen chaves de sombra (1979) e Cartafol de homenaxe a Ramón Otero Pedrayo (1986) son as dúas últimas obras poéticas. Ademais das múltiples contribucións a libros e publicacións periódicas, é autor tamén dos ensaios Galicia como tarea (1959), La anunciación de Valle-Inclán (1976), La marginación de Galicia (1970), A galeguidade na obra de Guimarães Rosa (1978) e Castelao na luz e na sombra (1982), unha das máis completas biografías do autor de Rianxo.
Como promotor que é dos estudios económicos en Galicia, publicou numerosas obras sobre o mundo da pesca e a actividade económica en Galicia.
Valentín Paz Andrade, desde hai pouco tempo, dálle nome ó noso Instituto. Un pequeno pero merecido tributo a un galego para o que, en palabras de Xosé Filgueira Valverde, "Galicia, foi sempre, na vida e nos froitos, norte das rutas, meta dos pensamentos, ánimo de vizosos traballos.

domingo, 6 de mayo de 2012

cita con las proclamas poeticas (Mañana siete de Mayo)

Mañana siete de Mayo, leeremos en nuestra querida Biblioteca, que tan amablemente Carmen pone a nuestra disposición ( Y la gentileza de las personas que con ella trabajan), leeremos y urgaremos en las proclamas poeticas que cada año acompañan nuestra SEMANA DE POESÍA SALVAXE.
Manifiesto
POESÍA ÚTIL


Cansados, aburridos, decepcionados de la poesía que se escribe en la España de fin de siglo XX (con el justo respeto a las contadas excepciones redentoras), por instinto de resurrección poética decimos No. No queremos una poesía domada por las tendencias dominantes. Queremos una poesía en estado salvaje, libre. No queremos una poesía aséptica, de sonsonete, mimética. No queremos poemas de tubo de ensayo, ni poemas lúdicos que camuflan la trampa. No queremos una poesía profesoral escrita por doctos iniciados para los elegidos de la secta. Arremetemos contra la abulia, contra el sopor, contra la palabrería, contra el ombliguismo lingüístico, en un mundo que se descompone por la carcoma de su incapacidad para pensar y repeler la agresión de la Gran Anestesia. Rechazamos la poesía elaborada para obligar al lector a estudiar el diccionario, la poesía personalista de valor terapéutico exclusivo para su autor, la poesía de fanatismo culturalista y esteticista, la humorada, la banalidad de pensamiento y la frivolidad en el tratamiento de los sentimientos y las emociones. Abajo la poesía de hueco alarde ingenioso, voz impostada y palabra estéril.

Propugnamos una poesía heredera de la tradición mejor asimilada, abierta a caminos nuevos en la forma y en los temas. Una poesía sencilla, clara, rotunda, directa, honda, intensa y grave, cargada de intención. Que atraviese la inteligencia, queme en los ojos y en los oídos, estrangule el corazón, produzca escalofrío en el conocimiento y fustigue la conciencia agitándola, haciéndola reaccionar, moviéndola a la reflexión y a la acción. Una poesía habitable, testimonio radicalmente sincero de la experiencia vital e intelectual, de nuestra convivencia con la realidad del existir y con la idea de la muerte. Defendemos una poesía útil que, además de objeto de belleza, sea sujeto de conducta. Que sirva al ser humano: moralmente, para vivir; culturalmente, para ensanchar y afianzar su saber; y estéticamente, para gozar. Una poesía que tenga los pies en la tierra, comprometida con el destino de las mujeres y hombres de su tiempo. Que busque elevar el lenguaje coloquial a la categoría de lenguaje poético, y consiga que la verdad particular de su mensaje alcance validez universal. A esta poesía (firma en su poder de insinuación y de sorpresa) conviene una mínima dosis de didactismo que haga eficaz su interés por regenerar los valores del espíritu y del arte, así como su afán rehabilitador de la imaginación, la voluntad, la sensibilidad y la razón crítica de unos lectores cuya recuperación hemos de demostrar merecer sin otras armas que la propia obra.

Ángel Guinda

domingo, 22 de abril de 2012

OLGA NOVO Y TOMAS SEGOVIA, RECONOCIDOS

 Isto se que é unha festa en toda regra, e polo menos dous amigos magníficos xuntos, unidos polo recoñecemento publico dunhas voces poéticas diferenciadas, xenerosas, desde onde se escoitan todas as voces, todos os ecos, todos os silencios, dous tradutores do silencio das cousas que nos enchen de delicadeza e lucidez o corazón e fannos infatigables na hora de sobrevivir a tanta mediocridade, ante tanta mezquindad como a que o Poder exhibe. As dúas, a Tomas lle encantaria esta compañia, compartímolos en Ferrol. O CLUB DE LECTURA DA BIBLIOTECA DE FERROL, asi como a SEMANA SALVAXE QUE NESTA CIDADE DECIMADA, IMOS A Celebrar POR QUINTO ANO CONSECUTIVO, sentímonos orgullosos de recoñecerlles polo tacto das súas voces. Un abrazo grande e felicidades, aos tres, e a ti, Olga, compartir cunha simpatia indicible tan xusto recoñecemento.Un biko e aqui sempre che esperamos.


Riveiro Coello, Olga Novo, Martínez de Pisón y Tomás Segovia, Premios de la Crítica

Riveiro Coello, Olga Novo, Martínez de Pisón y Tomás Segovia, Premios de la Crítica

 

Los críticos literarios españoles se reunieron ayer en Segovia para fallar sus premios anuales, que en el apartado de gallego recayeron en Laura no deserto (Galaxia), de Antón Riveiro Coello, y Cráter (Toxosoutos), de Olga Novo, en las modalidades de narrativa y poesía, respectivamente. Laura no deserto es una novela larga en extensión y ambición, en la que Riveiro Coello recorre escenarios tan distantes entre sí como Barcelona, Galicia y Nueva York, para hilvanar una historia que abarca varias décadas y que recrea las vicisitudes de un grupo de personas cuyas vidas quedan marcadas por la Guerra Civil y los años posteriores. Estructurada sobre a su vez sobre cuatro libros, una de sus partes puede leerse como una obra casi independiente que se acerca al tema del holocausto judío y los campos de exterminio nazis.
Por su parte, en Cráter Olga Novo profundiza en su concepción poética basada en el espíritu libertario, el erotismo y las pasiones vitales en conjunción con un apego telúrico. Los versos que dan forma al libro, con prólogo de Carmen Blanco, nacen de distintas vivencias, como pueden ser el abandono del rural gallego o viajes a la Bretaña francesa o la ciudad italiana de Pompeya.
En lengua española el premio de narrativa fue para El día de mañana (Seix Barral), de Ignacio Martínez de Pisón, una novela que reconstruye la transformación de un emigrante en la Barcelona de la posguerra en un delator de la Brigada Social del franquismo. Contada a través de los testimonios parciales de quienes trataron al protagonista, la novela se extiende hasta los años de la transición y se enriquece con los múltiples puntos de vista e historias personales de los narradores. El día de mañana ya había recibido el premio al Libro Europeo que concede la UE y el Ciutat de Barcelona.
A Tomás Segovia el premio le ha llegado póstumamente, ya que falleció el año pasado, pocos meses después de publicar Estuario (Pre-Textos). En sus versos el escritor anticipa su propia muerte, en un tono que mezcla ironía y elegía.
En lengua catalana los distinguidos fueron Jaume Cabré, autor de Jo confesso, y Perejaume, con el poemario Pagèsiques. En euskera, Harkaitz Cano ganó el premio de narrativa Twist, mientras que en poesía el galardón fue para Aritz Gorrotxategi, autor de Hariaz Beste.
los galardonados
Premiado por su novela de largo aliento «Laura no deserto»
«Cráter», un poemario marcado por el espíritu libertario y el erotismo
En «El día de mañana» relata la vida de un delator del franquismo
Galardonado póstumamente por los poemas de «Estuario»

miércoles, 28 de marzo de 2012

Juana Corsina logra el XXIX premio de poesía Hernán Esquío que organiza la SAF

Juana Corsina logra el XXIX premio de poesía Hernán Esquío que organiza la SAF

 Saludos Juana, y enhorabuena por este reconocimiento a tu voz poetica, hecha de  lunas amasadas con bosques, y un rayo que no cesa que te cose al mar secreto de las orillas intactas.

Juana Corsina logra el XXIX premio de poesía Hernán Esquío que organiza la SAF


Diario de Ferrol-2012-03-28-017-54ecb2eb
  Redacción > Ferrol    .   La poeta Juana Corsina González Fraga (Ferrol, 1958) obtuvo el XXIX premio Hernán Esquío de poesía que organiza la SAF y que se falló bien entrada la noche del lunes. La escritora logró el galardón por su texto “El vértigo de las palabras”. Empresaria y poeta vocacional, Corsina cuenta ya en su historial con un buen número de premios conseguidos, como la XI edición de los “Xogos Florais” de Cedeira, y libros editados, como son, entre otros, “Vaguadas del pensamiento”, “Angulo muerto” o “Una mujer sabe”.
Ha participado en numerosos recitales y publicados poemas en revistas físicas o virtuales como “Palabras diversas” , “Sabor Artístico”, “Ariadna” o “Zig-zag”. Dispone de su propio espacio en internet, “Juanacorsina’s Blog”.
El jurado también concedió un accésit al poeta argentino afincado en Valladolid, Boris Rozas Bayón, licenciado en Filosofía y Letras, y que cuenta asimismo con diversos premios y libros editados, por su poema titulado  “Antistar”.
En esta ocasión dicho jurado estuvo presidido por Ricardo Díaz-Casteleiro Romero, junto con Jaime Concheiro del Río, Carlos Barcón Collazo, Francisco Vila Fuentes, Aurora Varela, José Ramón Vázquez Martínez, Manuel Vázquez Méndez, actuando de secretaria Africa Otero Beltrán, delegada de gestión de la SAF.
El próximo día 2 de abril, la SAF fallará los premios O Poeta Azul de Ferrol, el de poesía sobre la mar Brisa Marina, el de narraciones cortas Álvaro Paradela, y el de relatos de la mar, Boca de la Ría.

domingo, 25 de marzo de 2012

LEYENDO A CLARA (lunes 26 de Marzo 2012)

Este lunes, en LA BILBIOTECA MUNICIPAL, sera Clara Janés, su indomable ternura la que nos abastezca de nombres y sus voces, nos nombre el mundo, y nos lo haga respirar como si fuera el primer dia.
Con la antigüedad del presente en la lengua haremos de la estancia un coloquio donde el silencio ocupe su lugar: el aliento de cada verso.
ANTOLOGIA
runas
Ah del ladrón
que robó la blancura
y la depositó sobre los trigos
No pensó
que los cuervos
iniciarían una danza ritual
para que el sol
la bañara de sangre,
y los buitres al punto asomarían
y todo el campo
con un manto púrpura
avanzaría hacia su crucifixión.
Y Anubis enmudeció
y cerró la puerta
y en la laguna
temblaron los cipreses
Negra soy pero hermosa,
negra soy
pero no con la negrura
de los numeros oscuros
porque mi alma es transparente
cristal, vaso
para el agua de los angeles
De puro despojamiento
ha perdido incluso la idea
y la palabra.

jueves, 22 de marzo de 2012

Literatura galega, Galicia, unha terra de poetas

Literatura galega, Galicia, unha terra de poetas

ÁLVAREZ BLÁZQUEZ , Xosé María
AMADO CARBALLO , Luís
AVILÉS DE TARAMANCOS , Antón
BARRO, Teresa
BEN CHO SEY
BERNARDEZ, Francisco Luis
BLANCO AMOR , Eduardo
BLANCO TORRES , Roberto
CABANILLAS , Ramón
CASARES MOURIÑO , Carlos
CASTELAO , Alfonso Daniel RODRÍGUEZ
CASTRO , Plácido
CASTRO, Rosalía de
CELA, Camilo José
CUNQUEIRO, Álvaro
CURROS ENRÍQUEZ, Manuel
DE TORO, Suso
DIESTE , Rafael
FERNÁNDEZ VÁZQUEZ, Manrique 
FERNÁNDEZ FLOREZ , Wenceslao 
FERREIRO , Celso Emilio
FOLE , Ánxel 
FONTE , Ramiro 
LAMAS CARBAJAL , Valentín
LÓPEZ CUEVILLAS, Florentino
LUGRÍS FREIRE , Manuel
MANTEIGA , Xosé Luis
Manuel Antonio PÉREZ SÁNCHEZ
MARÍA , Manuel
MARIÑO CAROU , María
MÉNDEZ FERRÍN , Xosé Luís
MURGUÍA , Manuel
NEIRA VILAS, Xosé
NOVONEYRA, Uxío
OTERO PEDRAYO , Ramón
PENELAS , Carlos
PEREIRO, Lois
PIMENTEL , Luís
PINTOS , Xoán Manuel
PIÑEIRO , Ramón
PONDAL , Eduardo
QUIJANO , Hernán ( alcume / anónimo )
RISCO , Vicente
RIVAS , Manuel
RODRÍGUEZ CASTELAO , Alfonso Daniel
RODRÍGUEZ GONZÁLEZ , Eladio
Rosalía de CASTRO
SUÁREZ PICALLO , Ramón
TOVAR , Antón
VALLE INCLÁN, Ramón
VARELA BUXÁN , Manuel
VARELA ,  Lorenzo
VILLAR PONTE , Antón
"Xocas" : Xaquín LORENZO
 
Este espazo non pretende ser unha antoloxía, senón unha primeira achega á literatura de orixe galega. Quizáis algunha cousa estea de máis e seguramente moitísimas faltarán; o obxectivo é cobrir o dereito que ten o galego e os seus descendentes espallados polo mundo, de ter polo menos, unha mostra da súa cultura literaria herdada.
 
Estades escoitando "Nación" do disco "Unha Terra, un Pobo e unha Fala" do grupo Saraibas ( www.saraibas.com/ )
 

domingo, 18 de marzo de 2012

CORTAZAR, EL AMIGO QUE DUERME EN EL CORAZON

SARAU PARA TODOS
SARAU PARA TODOS: Julio Cortazar Toco tu boca Voz de Julio Cortazar ...
Y AQUI, SI QUE SI, UN REGALO PRIMAVERAL, YO QUE ESTOY HECHO UN PRIMAVERAS DE TANTAS Y TANTAS QUE ME SUMO Y RESTO EN ARMONICO COMPAS HACIA EL TUGURIO DE LA NADA DONDE SEGURO QUE ME TOPO CON EL ORIGEN DEL SILENCIO.
Y ya para que mas, nuestro querido amigo Cortazar, ay Cortazar, cuantos caminos sumados a las lineas de la mano, tatuandonos simepre esperanza y belleza que hacen imposible soportar la fealdad de los esbirros de la muerte, del saqueo de la miserable abundancia.

domingo, 4 de marzo de 2012

Una vez mas: CELSO EMILIO FERREIRO

Por ser su aniversario y por no dejar su poesía solapada por la voragine de los mercaderes, vamos a leer una vez mas a CELSO EMILIO FERREIRO. Su poesía nos tomo de la mano en los luminosos tiempos oscuros y nos llevaba hasta donde el miedo reculaba y ya con la lumbre encendida levantábamos nuevas barricadas sin tener en cuenta el enorme frío  que conservaba la muerte.
O LUNS 12 DE MARZAL ÁS SETE E MEDIA DO SERAN NA BIBLIOTECA MUNICIPAL



CREDO
Eu creo que iste mundo                                                            
é moi fecundo
e que hai algunhos ríos hidroeléctricos,
pero que os ventres das doridas nais
sexan montós de trigo,
nunca podrei creelo.

Creo que a lúa é aquela cousa
que está no teito da noite,
pero que o avión que pasa rum, rum,
fungando por enriba, sexa insecto,
nunca podrei creelo.

Creo que os homes pecan sete veces
por sete veces sete cada día,
creo na xeometría,
creo no átomo tan pequeniño,
pero que haxa unhos seres
capaces de leer tranquilamente os xornales
sin sentir tremer de noxo as vísceras,
nunca podrei creelo.
Cambio de tema e por exempro digo:
Elisabeth un ciclón made in U.S.A.
sementou o Caribe de cadavres
Bombas en seta, pun e tiranías,
negro linchado en Little Rock, Arkansas,
os dereitos do home en guerra fría.
Cambio de tema e verbigratia digo:
qué desgracia tan grande ser poeta,
oficio de chorar sin cobrar nada,
oficio de cuspir na mar inmensa
e de chantar pancartas no deserto.
(Poetas conformistas desta terra
­testicular emporio de esqueletes­
mentras o home loita, chora e sofre,
cantade a violeta, a margarida,
e desfollade a rosa reticente
dos vosos mínimos problemas...
decide si a todo e medraredes).
Cambio de tema pra decir etcétera,
etcétera, xa sabes, en voz baixa,
con puntos suspensivos
que ocultan as palabras prohibidas
que loitan por saírme,
que xa me están saíndo
con fórceps de xenreira e de cabreo:
hai algo que está podre en Dinamarca
e fede que alcatrea dende sempre.

Dempois entonarei un gran Tedeum
laudamus optimista pra dar gracias
ao ceo poderoso
que me labrou esí como me vedes,
pedra deixada, cousa estremecida,
canle de tempo e soño. Digo, un home.

miércoles, 8 de febrero de 2012

jueves, 2 de febrero de 2012

ALBERTO PIMENTA, NOVAS SOBRE A LIBERDADE


o dia trece de febreiro leremos ao poeta libertario ALBERTO PIMENTA, é un dos poetas vivos mais impotantes de Portugal. Atravesa parte do século XX coa súa voz izada sobre as escombrearas da mentira, sobre as ruínas do Poder. Imposible silenciar ao poeta libre como condicion da dignidade. Un home que jamas dobrouse ante a violencia do medo que o poder xestiona. Terlle entre nós é un pequeno acontecemento.
Estais todos invitados o Luns 13 de febreiro ás sete e media da tarde, como é habirual na BIBLIOTECA MUNICIPAL DE FERROL. Saúde


Alberto Pimenta (Porto, 26 de Dezembro de 1937) é um escritor, poeta e ensaísta português.
É professor convidado na Universidade Nova de Lisboa.

Destaca-se entre os autores europeus contemporâneos pelo carácter crítico e irreverente da sua obra, bem como pela diversidade dos géneros abordados: poesia, ficção, teatro, linguística, crítica, e até mesmo happenings e performances.
Pimenta foi Leitor de Português em Heidelberg, contratado pelo governo português a partir de 1960 até 1977, data em que regressa a Portugal.
O caráter insurrecto e experimental da sua obra ainda tornam Alberto Pimenta um autor controverso no meio académico português.


Poesia publicada: 1970 - O labirintodonte (Lisboa); 1971 - Os entes e os contraentes (Coimbra); 1973 - Corpos estranhos (Coimbra); 1977 - Ascensão de dez gostos à boca (Coimbra); 1980 - Jogo de pedras (Lisboa: Apia) - Antologia; 1981 - Canto nono (Lisboa); 1982 - Homilíada Joyce (in Joyciana, com Ana Hatherly, E. M. de Melo e Castro e António Aragão, Lisboa: &etc); 1983 - In modo di-verso, (Salerno: Ripostes); 1984 - Adan (Lima: Hueso número); 1984 - Read Read & Mad (Lisboa: &etc); 1986 - Metamorfoses do vídeo (José Ribeiro Editor); 1988 - The Rape (Lisboa: Fenda); 1990 - Obra quase incompleta (Lisboa: Fenda) - Poesia reunida; 1992 - Tomai, isto é o meu porco (Lisboa: Fenda); 1992 - A divina multi(co)média (Lisboa: &etc); 1993 - Santa copla carnal (Lisboa: Fenda); 1996 - A sombra do frio na parede (Porto: Edições Mortas); 1997 - Verdichtungen (Viena: Splitter); 1998 - As moscas de pégaso (Lisboa: &etc); 1998 - Ainda há muito para fazer (Lisboa: &etc); 2000 - Ode pós-moderna (Lisboa: &etc); 2001 - Grande colecção de inverno 2001-2002 (Lisboa: &etc); 2002 - Tijoleira (Lisboa: &etc); 2004 - A encomenda do silêncio (São Paulo: Odradek Editorial) - Antologia; 2005 - Marthiya de Abdel Hamid segundo Alberto Pimenta (Lisboa: &etc); 2006 - Imitação de Ovídio (Lisboa: &etc); 2007 - Indulgência plenária (Lisboa: &etc); 2007 - Planta rubra (Lisboa: &etc); 2008 - Prodigioso Acanto (Lisboa: &etc)


Ler biobibliografia pormenorizada em : Wikipédia


A. Pimenta não está na poesia para carpir males, fazer montra com o que saiba; não é a sua moeda de troca a salsugem baça e falsa da chamada cultura. Não come desse pão. Apenas poderemos esperar o inesperado – como no rifão quase pop –, o real feito por quem se expõe na arena nua e assustadora dos poemas, de outras jaulas. É alguém que se entrega em quanto tem para oferecer, em cada breve, em cada extenso pouco ou muito de si – «nós/com a boca/saboreamos/lanhos/que a nossa boca/abriu/e que nunca mais/cicatrizarão.» (p. 29)

A sua poesia vive dos atropelos de cada aspecto (seria impossível delimitar o seu escopo) da vida; no seu desconcerto, diz-nos mais sobre o podre de cada dia do que as mais puras derramadas lírico-doces elegias do nosso (des)contentamento. Em Alberto Pimenta, poesia é puro combate: contra o absurdo de viver, o absurdo radical, o tão informado, destruído mundo das palavras que se movem entre as ruínas e os cantos elevados do corpo – «sinto já/as tuas veias crescidas/do sangue que se apressa,/com um gesto do corpo todo/esperas…/ah, que eu as siga/não só com os olhos./repara como estou/preso agora/neste dobre de palavras!» (p. 16) Como podemos ler, depois de A. Pimenta, nessas tépidas águas em que navegam grande parte dos poetas de Portugal? Não há prebendas, não há prémios, não há Gallimard, nojo internáutico, náusea pós-moderna para este poeta tão pouco literário. Quanto mais perto da vida, mais longe de tudo isso. São dele estas palavras: «de todos os poetas vivos e mortos sou o menos poético por ser o mais exacto» (numa conferência intitulada A Metáfora Sinistra, em que trata o tema da masturbação, vista pela escrita).

Por que motivo, então, Ovídio? Como o poeta, nos seus Tristia, que Pimenta cita em epígrafe, há um diálogo com uma segunda pessoa – «nós somos um par de instrumentos solitários/também solidários/o nosso papel é pequeno/começa e acaba aí.» (p. 9) –, que vive dentro dos poemas (se me desculpam a frase) e que o poeta toca e chama com os seus versos. Talvez porque A. P. tenha, aqui, construído não um novelo de mitos, como Ovídio, nas Metamorfoses, mas um real que nos surge como mágico, como a face do que seja o amor – «algo em mim/caminha/ ao teu encontro» (p. 43). Talvez, ainda, porque Alberto Pimenta nos apresenta uma espécie de cosmologia que, sendo vivida no deserto de dois, se abre ao mundo que os recebe, que os lê, para se desintegrar, como o tempo. Tempo esse que, de resto, é veio essencial nestes versos, especialmente, mas não só, no segundo momento de Imitação de Ovídio. É um tempo de dentro, mas não solipsista e escavado; mas é, na verdade, interno – «este nosso futuro presente/dentro de si» (p. 25). O poema instala um tempo definitivamente não cronológico (e, contudo, como não o ser?), que corrompe, em silêncio, a lógica, o mundo, a duração «o tempo/é uma equação./nós sabemos que não». Será isso?


OUTRA PEDRIÑA:
"Portugal é "igualzinho" aos outros: tem águas territoriais, tem isso, tem aquilo, maternidades, cemitérios - e então Pimenta dá mais uma ideia para os políticos do país:

Era uma belíssima ideia juntar, fazer dos jardins das maternidades os cemitérios. Apanhava a vida em seu sentido total, não é mesmo? Os cemitérios são uns dos lugares mais agradáveis neste país para passear. São os únicos lugares limpos, são muito sossegados, são serenos.
Não tem aquela coisa que a outros portugueses incomoda tanto que é os namorados a beijarem-se. Isso é uma coisa que incomoda a muitos portugueses que é o afeto. O beijo, principalmente, se for intenso.

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...