ungaretti olvido rimbaud karlotti ferrin
tomas segovia beat generation maria do cebreiro carlos oroza hierro ferrandez
lorca dylan thomas chus pato anibal nu-
ñez ada salas
Nuestros parientes más cercanos:
los francotiradores, los llaneros solitarios que asolan
los cafés de chinos de latinoamérica, los destazados
en supermarkets, en sus tremendas disyuntivas
individuo-colectividad; la impotencia de la acción y la
búsqueda (a niveles individuales o bien enfangados en
contradicciones estéticas) de la acción poética. (Déjenlo todo, nuevamente
Manifiesto infrarrealista
Roberto Bolaño)
¿Y la buena cultura burguesa? ¿Y la academia y los
incendiarios? ¿y las vanguardias y sus retaguardias? ¿Y
ciertas concepciones del amor, el buen paisaje, la Colt
precisa y multinacional?
Como me dijo Saint-Just en un sueño que tuve hace
tiempo: Hasta las cabezas de los aristócratas nos pueden
servir de armas.
Quizá no sea tan conocido entre los hispanohablantes; las traducciones, como siempre, tardan en llegar. Sin embargo, Mia Couto es ya desde hace años una de las voces más importantes de la literatura contemporánea en lengua portuguesa, y junto a nombres como J.M. Coetzee, José Eduardo Agualusa o Chimamanda Ngozi, uno de los autores más reconocidos del continente africano.
Nacido en Beira, Mozambique, en 1955; se inició temprano en el mundo literario con la publicación de poemarios. Con el tiempo le seguirían colecciones de relatos breves y al fin novelas, que acabarían por convertirlo en el escritor mozambiqueño más traducido y laureado.
Hay quien dice que la realidad supera a la ficción, de alguna manera dando por hecho que existe algún tipo de contradicción entre ambas. Mia Couto anula este malentendido haciéndonos evidente que la poesía y la fantasía forman parte de la esencia misma de la realidad. Y es que los seres humanos concebimos el mundo a partir de nuestra propia fantasía. Convertimos realidades en símbolos, llevamos opiniones hasta un extremo caricaturesco, mezclamos las ideas con las pasiones y nos movemos de acuerdo a motivaciones hechas a medida de un mundo que es solamente nuestro. La atmósfera materialista en la que vivimos tiende a olvidar que la realidad más tangible que poseemos es ese mundo desfigurado en el que nos movemos, que tendemos a llamar subjetividad.
Mezclando el conocimiento de la cultura occidental (o como diría Borges, la biblioteca) con los elementos vivos de la tradición oral y el imaginario mozambiqueño, Mia Couto nos entrega una serie de obras que reviven una energía humana que parecía estar olvidada en los círculos convencionales.
La gran virtud de su literatura es que no se olvida de ninguna de las dos perspectivas, y nos entrega de forma equilibrada un viaje hacia la fantasía y mitología africana y una reflexión inteligente sobre su sociedad. Mia Couto consigue reflexionar sobre las realidades objetivas en la misma dirección en que las experimentamos como seres vivos: a través del mundo desfigurado de nuestra subjetividad.
Si no ha leído todavía ninguna de sus obras le invitamos a empezar, encontrará en ellas un sabor diferente al acostumbrado, y conocerá a un autor cuyo nombre no olvidará.
El Día Mundial del Libro es celebrado en memoria de Mahmud Darwish
Quince ciudades de todo Oriente Medio conmemoraron el Día Mundial del Libro en memoria del poeta palestino Mahmud Darwish.
Quince ciudades de todo Oriente Medio conmemoraron el Día Mundial del Libro en memoria del poeta palestino Mahmud Darwish.
La Asociación de Educación Sin Fronteras de Sudán celebró el evento en 11 ciudades de todo el país, mientras también se celebraron eventos similares en las capitales de Egipto y Omán, así como en Dubai (Emiratos Árabes Unidos) y Jerusalén.
La novelista sudanesa Sara Al-Jake dijo en Jartum: “El Día Mundial del Libro reúne a escritores y lectores en un mismo punto; donde los escritores leen sus libros frente a la audiencia y luego se producen interesantes debates”.
“Este evento anima a las generaciones jóvenes a leer y ser críticos, de forma que allanen el camino para que los nuevos escritores surjan en la escena cultural de Sudán”, agregó.
O regresso de Ulisses O HOMEM É UMA MULHER QUE EM VEZ DE TER UMA CONA TEM UMA PIÇA, O QUE EM NADA PREJUDICA O NORMAL ANDAMENTO DAS COISAS E ACRESCENTA UM TIC DELICIOSO À DIVERSIDADE DA ESPÉCIE. MAS O HOMEM É UMA MULHER QUE NUNCA SE COMPORTOU COMO MULHER, E QUIS DIFERENCIAR-SE, FAZER CHIC, NÃO CONSEGUINDO COM ISSO SENÃO PRODUZIR MONSTRUOSIDADES COM ESTA FAMOSA «CIVILIZAÇÃO OCIDENTAL» SOB A QUAL SUFOCAMOS MAS QUE, FELIZMENTE, VAI DESAPARECER EM BREVE. | PELO CONTRÁRIO, A MULHER, QUE É UM HOMEM, SOUBE SEMPRE GUARDAR AS DISTÂNCIAS E NUNCA PRETENDEU SUBSTITUIR-SE À VIDA SISTEMATIZANDO PUERILIDADES, COMO FILOSOFIA, AVIAÇÃO, CI NCIA, MÚSICA (SINFÓNICA), GUERRAS, ETC. ALGUNS PEDANTES QUE SE TOMAM POR LIBERTADORES DIZEM-NA «ESCRAVA DO HOMEM» E ELA RI ÀS ESCÂNCARAS, COM A SUA CONA, QUE É UM HOMEM. || DESDE O INÍCIO DOS TEMPOS, ANTES DA ROBotSTÓNICA GREGA, OS ÚNICOS HOMENS-HOMENS QUE APARECERAM FORAM OS HOMENS-MEDICINA, OS HOMENS-XAMAS (HOMOSSEXUAIS ARQUIMULHERES). ESSES E AS AMAZONAS (SUPER-MULHERES-HOMENS). MAS UNS E OUTRAS ERAM DEMAIS, E DESDE O INÍCIO DOS TEMPOS QUE PENÉLOPE ESPERA O REGRESSO DE ULISSES. MAS O REGRESSO DE ULISSES É O HOMEM QUE É UMA MULHER E A MULHER QUE É UMA MULHER QUE É UM HOMEM.
El regreso de Ulises
EL HOMBRE ES UNA MUJER QUE EN VEZ DE TENER UN COÑO TIENE UNA PICHA, LO QUE EN NADA PERJUDICA LA NORMAL MARCHA DE LAS COSAS Y AÑADE UN TIC DELICIOSO A LA DIVERSIDAD DE LA ESPECIE. PERO EL HOMBRE ES UNA MUJER QUE NUNCA SE COMPORTÓ COMO MUJER, Y QUISO DIFERENCIARSE, HACER CHIC, NO CONSIGUIENDO CON ELLO SINO PRODUCIR MONSTRUOSIDADES COMO ESTA FAMOSA «CIVILIZACIÓN OCCIDENTAL» QUE NOS SOFOCA PERO QUE, FELIZMENTE, VA A DESAPARECER EN BREVE. POR EL CONTRARIO, LA MUJER, QUE ES UN HOMBRE, SUPO SIEMPRE GUARDAR LAS DISTANCIAS Y NUNCA PRETENDIÓ SUSTITUIR LA VIDA SISTEMATIZANDO PUERILIDADES, COMO FILOSOFÍA, AVIACIÓN, CIENCIA, MÚSICA (SINFÓNICA), GUERRAS, ETC. ALGUNOS PEDANTES QUE SE CREEN LIBERTADORES LA LLAMAN «ESCLAVA DEL HOMBRE» Y ELLA RÍE CON DESCARO, CON SU COÑO, QUE ES UN HOMBRE. DESDE EL INICIO DE LOS TIEMPOS, ANTES DE LA ROBOTÓNICA GRIEGA, LOS ÚNICOS HOMBRES-HOMBRES QUE APARECIERON FUERON LOS HOMBRES-MEDICINA, LOS HOMBRES-CHAMANES (HOMOSEXUALES ARCHIMUJERES). ÉSOS Y LAS AMAZONAS (SUPER-MUJERES-HOMBRES). PERO UNOS Y OTRAS ERAN EXCESIVOS. Y DESDE EL INICIO DE LOS TIEMPOS ESPERA PENÉLOPE EL REGRESO DE ULISES. PERO EL REGRESO DE ULISES ES EL HOMBRE QUE ES UNA MUJER Y LA MUJER QUE ES UNA MUJER QUE ES UN HOMBRE.
Diz o meu nome pronuncia-o como se as sílabas te queimassem [os lábios sopra-o com a suavidade de uma confidência para que o escuro apeteça para que se desatem os teus cabelos para que aconteça
Porque eu cresço para ti sou eu dentro de ti que bebe a última gota e te conduzo a um lugar sem tempo nem contorno
Porque apenas para os teus olhos sou gesto e cor e dentro de ti me recolho ferido exausto dos combates em que a mim próprio me venci
Porque a minha mão infatigável procura o interior e o avesso da aparência porque o tempo em que vivo morre de ser ontem e é urgente inventar outra maneira de navegar outro rumo outro pulsar para dar esperança aos portos que aguardam pensativos
No húmido centro da noite diz o meu nome como se eu te fosse estranho como se fosse intruso para que eu mesmo me desconheça e me sobressalte quando suavemente pronunciares o meu nome
“Para a vida das palabras é máis importante que exista unha Semana da Poesía Salvaxe que unha Academia”
REDACCIÓN FERROL | Actualizado 07 Junio 2015
Rivas presentará o libro “Poemas de 21 gramos na báscula de Ohio” L.P.
Baixo o título non tan misterioroso de “Poemas de 21 gramos na báscula de Ohio”, Manuel Rivas regresa ao combate poético tralos seis anos transcorridos desde a súa última achega, “A desaparición da neve”. Mañá estará recintándoos na Biblioteca Municipal da praza de España a partir das 19.30 horas. Faino dentro do taller poético que dirixe Karlotti, en certo sentido como premio de consolación por non poder ter estado (compromisos de última hora en San Jordi) na derradeira xornada da pasada Semana de Poesía Salvaxe, evento polo que sente unha indisimulada admiración. De poesía e actualidade social falamos.
Regresa a Ferrol e faino novamente coa súa última poesía. Levaba seis anos sen editar pero non sen escribir. A poesía anda polos camiños e polas tabernas eu nunca deixei de atendela, é esa última bala que queda na recámara, esa carta na manga, a célula da literatura. Ando a rematar unha novela pero sempre necesito voltar á poesía, coronalo todo co loureiro da lírica. A Ferrol quixen voltar cando a semana da poesía salvaxe, pero un compromiso no San Jordi impediumo.
Mañá presentará o seu último traballo, “Poemas de 21 gramos na báscula de Ohio”. Adiántenos algo deste novo libro. O libro en si sairá en Xerais en verán, mañá o que farei será adiantar os seus poemas. O traballo ten un título exótico e irónico porque din que a alma foi pesada nunha báscula de Ohio e tiña 21 gramos. Eu recordo cando era neno nas tendas de barrio e aldea había unhas básculas que poñían Toledo-Ohio. A min, que non coñecía Ohio, aquilo recordábame ao cruceiro de Hío. Eran uns aparatos que pesaban cousas esenciais para a xente: o pan, o azucre, etc. e vexoo como un símbolo do esencial que é a poesía na vida.
Que temas e formas lle interesan nestre regreso? Ademais do dito, formalmente ten un fio coindutor a base de haikais, precedente dos haikus xaponeses. Con eles falo da natureza insurxente, un paisaxe que é unha psicoxeografía. Unha natureza na que apenas está presente a voz humana, non hai unha posición dominante das persoas. É a natureza quen fala, como un murmurio e faino con ese falso silencio, esa presenza que está aí. E faino para contar o seu drama. Por último, a parte final é “Oracións fúnebres”, poemas adicados a xentes que para min son heroes anónimos e que representan loitas esenciais. Aí están Elisa e Marcela, dúas mulleres que casaron na Coruña a comezos do século XX; Ánxel Vila, o patrón do Xurelo, o barco que nos levou á fosa Atlántica onde deixaban os residuos das centrais nucleares europeas; ou o crego Manuel Espiña, ao que poño en diálogo cun Deus moi humano, pequeno, coxo e con fame... Dalgún xeito é unha continuación do meu anterior libro “Mohicania” co que pecho un círculo ou máis ben fago unha especie de espiral.
En principio vén a Ferrol agora porque non puido facelo en abril á Semana da Poesía Salvaxe. Que opina desta iniciativa e dos atrancos institucionais aos seu funcionamento? Iniciativas como a Semana da Poesía Salvaxe son as que manteñen o ecosistema literario. Son a primeira natureza da literatura e a que derrota a esas voces parvas que din que a literatura, e xa non digamos a galega, e en xeral a cultura, existen por estares subvencionada. Este e outros véxoos como espazos de resistencia e re-existencia, lugares de liberdade. Hai un termo mariñeiro axeitado, o almeiro, os lugares onde se xunta a vida, a cardume, a vida. O almeiro ademais remite a alma. Por contra está a “marca do medo”, un lugar sen peixes, esquilmado... A semana de Poesía Salvaxe e outras iniciativas así son un almeiro. Se non existisen o demais sería un gran museo de fósiles. Sendo académico, e aínda que en modo algún é contraditorio e operan en diferentes dimensións, para a vida das palabras é máis importante que existan iniciativas do tipo da Semana da Poesía Salvaxe que exista unha Academia. Estou a falar dunha iniciativa “excéntrica”, fóra do centro do poder, da palabra oficial, do discurso, da base da literatura. Estou a falar de cando hai un incendio o primeiro en agromar son esas plantas silvestres que brotan a partir do polen ou da semente que transportan os paxaros. Necesitamos iso.
Vostede implicouse activamente na Marea Atlántica que vai gobernar na Coruña. Como analiza o sucedido en xeral nas eleccións do pasado día 24? Joseph Roth, un escritor da Galitzia austrohúngara (hoxe entre Polonia e Ucraína) falaba de “países en lento afundimento”, aqueles nos que se vive unha sensación de declive no ambiente. Aquí produciuse algo como a herba que brota nos tellados, apareceu ese outro país que é un almeiro creativo, que ama a súa identidade, a festa e a liberdade que agromou milagrosamente. No fondo hai unha sensación de que todo o mundo está contento, mesmo os que perderon. Ata a Xunta, acostumada a gobernar desfacendo, que semella que só ten éxito cando a critican porque así se demostra que existe, do contrario ninguén se enteraría do desaparecida que está. Parece que nos pobos hai unha intelixencia poética que impide o seu afundimento. Ante a insuficiencia repiratoria e a falta de osíxeno hai depósitos de esperanza que levedan como o pan, como o berro de vitalidade dun pobo. A min paréceme moi interesante porque ademais significa a reivindicación da xente nova que tan azoutada está a ser pola situación actual.
O LUNS, OITO DE XUÑO, AS SETE E MEDIA DA TARDE, NA BIBLIOTECA CENTRAL DE FERROL TODOS E TODAS ESTADES INVITADAS, ASISTIDE, E TANTAS GARZAS, PERDÓN, GRAZAS.
NESTA SEGUNDA-FEIRA, 18, LEREMOS POEMAS DE RICARDO CARVALHO CALERO, UM DOS GRANDES CRIADORES, PENSADOR EXCEPCIONAL, LINGÜISTA COMPROMETIDO COM NOSSA LÍNGUA.
Às SETE E meia DA TARDE, NA BIBLIOTECA CENTRAL DE FERROL, NA PRAÇA DE ESPANHA, ESPERAMOS-VOS A TODOS E TODAS, COMO SEMPRE SEM TRAMITES QUE NÃO SEJAM Os DO AMOR À POESIA MAS IN CONSUMIBLE.
Ricardo Carvalho Calero (Ferrol, 1910 - Compostela, 1990), grande vulto da cultura galega do século XX, foi, segundo a filha Maria Vitória, de «vida densa e austera, dedicada a trabalhar pela Galiza e a sua cultura». O pensamento crítico e a defesa do reintegracionismo fizeram com que, durante bastantes anos da sua vida e mesmo posteriormente, o isolacionismo dominante na cultura e na política da Comunidad Autónoma de Galicia o submetesse ao ostracismo, não só injustificado, mas aberrante até.
Acabado o Bacharelado, matriculou-se na universidade compostelana no curso de Direito e participou dos movimentos de resistência estudantil à ditadura de Primo de Rivera, até chegar a ser presidente da Federación Universitaria Escolar (FUE). Lá relacionou-se com o Seminário de Estudos Galegos. É de então que arranca o seu compromisso com a cultura e língua da Galiza.
Em 1931, acabados com brilhantez os estudos de Direito, publicou na editora Nós, de Ângelo Casal, o poemário Vieiros e em 1934, O siléncio axionllado (1934). Também em 1931, cofundador do Partido Galeguista, integrou, junto de Daniel Castelão, Alexandre Bóveda, Lugris Freire, Paz Andrade e Tobio Fernândez, o Conselho Assessor. Com Luís Tobio elaborou o Anteprojecto de Estatuto de Autonomia para Galiza, de concepção federalista.
A guerra civil (1936-39) surpreendeu Carvalho em Madrid, no concurso para catedrático de liceu. Ali coincidiu com a delegação galega, que, presidida por Castelão, apresentou nas Cortes os resultados oficiais do referendo estatutário. Incorporado ao exército republicano, como oficial, lutou em Valência e Andaluzia, onde foi detido. Em 1939, terminada a guerra, foi julgado e condenado por separatista a cadeia perpétua, afinal reduzida a doze anos e um dia de prisão maior. A guerra, o triunfo dos sublevados reduziu ao nada o esforço de reconstrução nacional da Galiza, em que Ricardo Carvalho Calero participara ativamente.
Já em 1941 a Ferrol e impedido de exercer, dedicou-se ao ensino particular. Das lembranças daquele tempo nutre-se o seu romance Scórpio (1987).
Em 1950 deslocou-se a Lugo, já como professor e diretor do Colégio Fingói. É também desde esse ano que colaborou no projeto cultural galeguizador da editora Galáxia.
Em 1951 publicou A Gente da Barreira, primeiro prémio da editora Bibliófilos Gallegos. Em 1954, doutorou-se em Madrid com a tese Aportaciones fundamentales a la literatura gallega contemporánea.
Em 1958 ingressou na Academia Galega com o discurso Contribuiçom ao estudo das fontes literárias de Rosalia
Em 1963 publicou a História da Literatura Galega Contemporânea, obra básica da crítica literária galega.
Em 1964-65 incorporou-se como professor interino de Língua e Literatura Galegas na Universidade de Compostela, onde acabaria sendo, por oposição, o primeiro catedrático de Língüística e Literatura Galega.
Em 1966 apareceu a primeira ediçom da sua Gramática elemental del gallego común, que representou na cultura galega um acontecimento de enorme transcendência.
Em 1977, ao morrer Sebastiám Martinez Risco, foi proposto (e recusou) para ser presidente da RAG. Nesses anos começou de compilar a sua obra: Sobre língua e literatura galega (1971); Estudos Rosalianos: aspectos da vida e obra de Rosalia de Castro (1979); e Libros e Autores Galegos I (1979).
Em 1979 presidiu a Comissom de Lingüística da Xunta Preautonómica, que elaborou umhas Normas Ortográficas do Idioma Galego, destinadas ao ensino e à administração, que na realidade por pressão do bloco isolacionista não chegaram a ser praticadas. Já Carvalho daquela optara pela corrente reintegracionista, na sequência do nacionalismo histórico. Com a tomada da RAG pelo ILG foi marginalizado e mesmo caluniado desde as novas instituições.
Em 1980 reformou-se da função docente e intensificou a atividade literária. Foi nomeado membro ordinário da Academia das Ciências de Lisboa, membro de honra da Associaçom Galega da Língua, das Irmandades da Fala da Galiza e Portugal e também da Associación de Escritores em Lingua Galega.
Nomeado Filho Predileto de Ferrol em 7 de janeiro de 1990, pouco tempo depois, em 25 de março, faleceu em Santiago de Compostela.
*****************
À homenagem no centenário do seu nascimento estão abertas a participação de qualquer pessoa e entidade. Para participar diretamente envie-se um correio electrónico desde a Seção "Contato".
CronologiaPDFPrintE-mail
Por Ernesto Vázquez Souza
1910
30 de outubro, nasce, na casa número 51º da Rua de São Francisco, no bairro de Ferrol Velho, Ricardo Carvalho Calero (RICARDO Leopoldo Ángel José Gerardo CARBALLO CALERO), o maior dos cinco irmãos nados do matrimónio entre Gabriel Ricardo Carballo Naya e Mª Dolores Calero Beltrán
1919
Morre Dolores Carballo Beltrán, com quem Carvalho aprendera as primeiras letras.
1920
O seu pai casa por segunda vez com uma irmã da falecida Elvira Calero Beltrán, madrinha de Carvalho, viúva, que vivia com a família; morrerá ao tentar dar à luz um ano depois.
1921-24
Leitor apaixonado, estuda no colégio "Sagrado Corazón de Jesús", perto da nova casa familiar, na Rua Real, dirigido pelo professor-escritor regionalista, Manuel Comellas Coimbra, com que se inicia no estudo dos clássicos, a "Preceptiva" e a "Retórica"
Prepara por livre o bacharelato, examina-se na Crunha no Eusebio da Guarda e começam as suas primeiras experiências literárias.
Na revista ferrolana Maruxa, assinaria com o pseudónimo "Ilex". Mais tarde publicará na revista Vida Gallega e no local El Correo Gallego.
Read more...
BiografiaPDFPrintE-mail
Por Martinho Montero-Santalha
Ricardo Carvalho Calero nasce a 30 de Outubro de 1910 na rua de S. Francisco, na casa nº 51 e no bairro máis antigo de Ferrol, assi reconhecido polo nome de Ferrol-Velho.
Seus pais eram Maria Dolores Calero Beltrám e Gabriel Ricardo Carvalho Naia. Ricardo é o mais velho de seis irmaos, dos quais dous morrem na infáncia.
Despois dos primeiros estudos numha escola da rua Madalena, estuda no Colégio "Sagrado Coraçom de Jesus", que dirige o escritor Manuel Comelhas Coimbra, autor da obra dramática Pilara ou grandezas dos humildes, com quem inicia os seus estudos de latim, e prepara por livre os seus estudos de Bacharelato.
