Mostrando entradas con la etiqueta galiza. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta galiza. Mostrar todas las entradas

jueves, 9 de febrero de 2017

MANUEL ANTONIO, de Catro a Catro (Na Biblioteca central de Ferrol, o Luns, 20 de Febreiro)


SÓS

Fomos ficando sós
o Mar o barco e mais nós 

Roubáronnos o Sol
O paquebote esmaltado
que cosía con liñas de fume
áxiles cadros sin marco 

Roubáronnos o vento
Aquel veleiro que se evadeu
pola corda floxa d' o horizonte 

Este oucéano destracou d' as costas
e os ventos d' a Roseta
ouretáronse ao esquenzo 

As nosas soedades
veñen de tan lonxe
como as horas d' o reloxe 

Pero tamén sabemos a maniobra
d' os navíos que fondean
a sotavento d’ unha singradura 

N' o cuadrante estantío d' as estrelas
ficou parada esta hora:
O cadavre d' o Mar
fixo d' o barco un cadaleito 

Fume de pipa Saudade
Noite Silenzo Frío
E ficamos nós sós
sin o Mar e sin o barco
nós. 



S.O.S. 

Todos presentíamos que a noite
preparaba algún sofisma
E o faro estraviado
daba o S-O-S
n' o morse
- clave Orión -
d' as estrelas 

Eses brazos abertos d' a vela
son os mesmos d' o vento
que se despreguizou
N' a man d' o Mar esquencidizo
os loceiros peteiran a bicada
A estrela d' os cabarets
c’ un cigarro n' os beizos
pide lume aos catro puntos cardinaes
Pola Galaxia chea de seixos
un astro vello vai c’ o seu farol 

Que dan os almanaquees
pra esta meia-noite?
Pero aínda non sabemos
de que banda vai chegar a meia-noite
E o faro estraviado
vai esgotar o seu stock de S-O-S. 







viernes, 15 de febrero de 2013

UN POEMA INEDITO DE LUIS PIMENTEL


Karl Hubbuch. Ladrones de pollos. 1923.

SACADO DE LA INTRODUCCIÓN  de BARCO SIN LUCES,  editado por La Voz de Galicia
"Pimentel, fragil e hipersensible ante los dolores de la vida, incluso en momentos menos terribles que los de la Guerra Civil, recurre a la poesía como consuelo, como defensa---por pequeña que ella sea---ante las ofensas de la vida. Titula, precisamente, "MI CONSUELO", el poema (incompleto) en el que diserta sobre la función consolatoria de su poesía:

Si no fueses tú, verso mío,

versos que me esperáis

en trances como éste,

en el rincón de la alcoba

que yo amo tanto.

¿Que haría?, ¡pobre de mi!,

u otro en mi lugar,

sin este consuelo,

sin este divino tesoro

donde poder descansar

un corazón enfermo,

un alma dolorida

que soporta tantas injusticias.

Guarda para ti, mi verso,

lo que yo podía depositar

en un corazón que me comprendiera,

un simple corazón como el mío.

Y llegas siempre, ¡verso mío!,

en la hora justa de la desgracia

cuando todo

parecía...

martes, 10 de noviembre de 2009

ROSALIA DE CASTRO, as razóns da saudade



¡Follas novas!, risa dame
ese nome que levás
cal si a unha moura ben moura
branca lle oíse chamar.

Non Follas novas, ramallo
de silvas e toxos sós,
hirtas coma as miñas penas,
feras, coma a miña dor.

Sin olido nin frescura,
bravas magoás e ferís...
¡Si na gándara brotades,
cómo non serés así!

martes, 25 de noviembre de 2008

de catro a catro, inolvidable MANOEL ANTONIO





de catro a catro

BALADA DO PAILEBOTE BRANCO


BALADA DO PAILEBOTE BRANCO

ESCOITABAMOS o vento
ríndose malévolo
debaixo do seu disfraz
E tamén contou o barco
a hestoria do piloto
a do gavieiro e a do rapaz
Vós xa sabedes todo
Eso que din as estampas
do libro de Simbad
Pero el contounos o resto
"Estreaba o horizonte
unha largacía audaz"...
O barco foi percorrendo
as cicatrices sentimentaes
que lle deixaron vellos navegantes
E os adeuses que leva na vela
gravados por miradas
tristes definitivas e distantes
Un día fíxose ao mar
ca parola ceifada nos beizos
E xa nunca volveu
Agora eu busco un vello mariñeiro
ou unha historia do pailebote branco
ou calquer cousa ...
que sei eu?
Escoitábamos o vento
ríndose malévolo
debaixo do seu disfraz
Pero a hestoria do pailebote branco
non a sabía o piloto
nin o gavieiro
nin o rapaz.

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...